The Acrobat - with hidden noise

The Acrobat
The Acrobat
Selected Poems of
Celia Dropkin
Translated from the Yiddish by
Faith Jones, Jennifer Kronovet,
and Samuel Solomon
Foreword by
Edward Hirsch
We are very grateful to the editors of the following journals for publishing our
translations of Celia Dropkin:
Asymptote, Canadian Jewish Outlook, College Hill Independent, Five Fingers Review,
Jacket2, Lyric, Narrative, Two Lines, and Virginia Quarterly Review.
We would also like to thank so many people for their support of this project, including
the late John Dropkin, Ruth Dropkin, and Fran Dropkin; the staff of the Uriel Weinreich
Summer Program in Yiddish Language, Literature and Culture at YIVO, where this
project began; Jeremy Dauber, Paul Hershl Glasser, Anita Norich, Yankl Salant, Michael
Wex, and, Sheva Zucker, for their Yiddish expertise; our families and friends, especially,
Anthony Brosnan, Judith Block Solomon, Mark Solomon, and Winnifred Tovey; and
finally, Christopher Merrill and Jonathan Wells, our wonderful editors.
© 2014 by Faith Jones, Jennifer Kronovet, and Samuel Solomon. Yiddish poems appear
courtesy of Fran Dropkin and the late John Dropkin. All rights reserved. No part of this
book may be used or reproduced in any manner whatsoever without written permission
except in the case of brief quotations embodied in critical articles and reviews.
In Memory of John Dropkin
For information, address Tebot Bach Permissions Department, Box 7887,
Huntington Beach, CA 92615-7887 USA or email [email protected]
Cover photo courtesy of the Jerome Robbins Dance Division, The New York Public
Library for the Performing Arts, Astor, Lenox and Tilden Foundations
Author photo courtesy of the YIVO Institute for Jewish Research
Design and layout by Dan Visel
ISBN 13: 978-1-893670-44-0
ISBN 10: 1-893670-44-9
Library of Congress Control Number: 2013947760
A Tebot Bach book
Tebot Bach, Welsh for little teapot, is a Nonprofit Public Benefit Corporation which
sponsors workshops, forums, lectures, and publications. Tebot Bach books are
distributed by Small Press Distribution, Armadillo and Ingram.
The Tebot Bach Mission: advancing literacy, strengthening community, and
transforming life experiences with the power of poetry through readings, workshops,
and publications.
This book is made possible through a grant from The San Diego Foundation
Steven R. and Lera B. Smith Fund at the recommendation of Lera Smith.
Table of Contents
Foreword by Edward Hirsch .
A Summer Sonata . . . . . . . . . . . . . . . 6
In a Hammock . . . . . . . . . . . . . . . . 8
The Mosquito . . . . . . . . . . . . . . . . 10
I Am a Drowning Victim . . . . . . . . . . . . . . 12
My Mother . . . . . . . . . . . . . . . . . 14
My Guest . . . . . . . . . . . . . . . . . 16
The Acrobat . . . . . . . . . . . . . . . . . 18
My Hands . . . . . . . . . . . . . . . . . 20
I Sing You . . . . . . . . . . . . . . . . . 22
I’d Like to See . . . . . . . . . . . . . . . . 24
I Fall to the Ground . . . . . . . . . . . . . . . 26
My Ship . . . . . . . . . . . . . . . . . 28
And Wonderful Words . . . . . . . . . . . . . . 30
He and She . . . . . . . . . . . . . . . . . 32
Suck . . . . . . . . . . . . . . . . . . 34
You Plowed . . . . . . . . . . . . . . . . 36
Adam . . . . . . . . . . . . . . . . . . 38
And Thirstily I Drink . . . . . . . . . . . . . . 40
The Train Sings a Song . . . . . . . . . . . . . . 42
Morning . . . . . . . . . . . . . . . . . 48
Before the Storm . . . . . . . . . . . . . . . 50
Clouds . . . . . . . . . . . . . . . . . . 52
A Field . . . . . . . . . . . . . . . . . 54
In Sullivan County . . . . . . . . . . . . . . 56
New York at Night by the Banks of the Hudson . . . . . . . . 60
Palm Trees . . . . . . . . . . . . . . . . 62
In the Muck of Your Suspicion . . . . . . . . . . . . 64
Red Flower . . . . . . . . . . . . . . . . 66
A Love Letter . . . . . . . . . . . . . . . . 68
Hope . . . . . . . . . . . . . . . . . . 70
O, the Despair of the Earth . . . . . . . . . . . . . 72
The Border . . . . . . . . . . . . . . . . 74
Your Eyes . . . . . . . . . . . . . . . . . 76
An Evening in March . . . . . . . . . . . . . . 78
To a Young Poet . . . . . . . . . . . . . . . 80
A Spin of the Wheel . . . . . . . . . . . . . . 82
O, Secretive Life . . . . . . . . . . . . . . . 84
To My Son, Who Made Me a Present of Light Blue Beads . . . . . . 86
In Her White Carriage . . . . . . . . . . . . . . 88
I Write Poems . . . . . . . . . . . . . . . . 90
I Absorbed . . . . . . . . . . . . . . . . 92
To My Sister . . . . . . . . . . . . . . . . 94
A Fear Growing in My Heart . . . . . . . . . . . . 96
Translators’ Note . . . . . . . . . . . . . . . 99
Translators’ Biographical Notes . . . . . . . . . . . . 103
elia Dropkin’s lyrics come fully loaded. They are
erotically frank and emotionally unabashed, deeply engendered,
relentlessly truthful. They are terse and musical, like songs, and
carefully constructed to explode with maximum impact. They overflow with
passion and reveal the relationships between women and men in a way that
was unprecedented in Yiddish literature. They were mostly written in the
1920s and 1930s, but they feel utterly contemporary, which is why we are just
now catching up with her. This keenly translated book is the first collection
of her poems to appear in English and thus, at long last, we can now follow
the bright light in her poems.
Dropkin is sometimes associated with the first full-fledged modernist
Yiddish poets, a group who named themselves Di Inzikhistn or The
Introspectivists. Such figures as Jacob Glatstein, Aron Glantz-Leyles, and N.
B. Minkov turned Yiddish poetry away from its collectivist concerns into an
expression of individual life. They rejected the working-class engagements,
the socialist ethos, of the “sweatshop” or “labor” poets. Stylistically, they
carried Yiddish poetry into the twentieth century. “The world exists and we
are part of it,” they wrote in the “Introspectivist Manifesto”: “But for us, the
world exists only as it is mirrored in us, as it touches us. The world is a nonexistent category, a lie, if it is not related to us. It becomes an actuality only
in and through us. This general philosophical principle is the foundation of
our trend.”
Dropkin’s taut free-verse poems shared the Introspectivist agenda for an
intimate, experiential, embodied poetry, which rejected symbolic formalisms,
but they were even more radically personal, edgier and more unbridled. In
1935, she self-published In heysn vint (In the Hot Wind), the only book to
appear in her lifetime, and the few reviewers mostly criticized her erotic
sensibility, her outpouring of feeling, the idea that “even her illusions can’t
get away from her body—her body won’t let up.” Those who noticed and
sometimes admired her work often missed the conscious craft in her poems,
which are not diary entries but fully formed objects, well-made lyrics. Her
poems are not mini-autobiographies; indeed, one gets a skewed sense
of biography from her work. For example, she was by all accounts stably
married for more than thirty years—she and her husband had six children
together—but you wouldn’t necessarily know that from her poems. The
voice in her lyrics is a construct, a Representative, what Emily Dickinson
calls a “supposed person.” At times she reminds me of some other ferocious
female makers, such as Anna Swir or Alfonsina Storni or Marina Tsvetaeva,
who wrote that the reason there cannot be “too much” of the lyrical is
because the lyrical is itself the “too much.”
It’s true that Dropkin writes out of a woman’s body. She enters poetry
as a forthright lover, a subversive agent of love, not an object of desire, a
passive beloved. She is voracious and suggests that all of her widowed
mother’s concealed longings transferred themselves to her: “And now her
holy, / latent lust, spurts frankly from me.” She is both a feverish lover and
a caring mother, and the roles don’t always sit comfortably together. How
ruefully she acknowledges the physical consequences of pregnancy: “What
reconstructed my limbs to be so ugly / and sucks my marrow and sucks
my blood / and bores through my breasts?” She needs the healing powers
of nature, and yet there is always a snake in her garden, something sucking
her under. She writes out of her own conflicts, her insatiable desires, her
visionary needs: “My baby was calling to me,” she confesses in “In Sullivan
County,” “But I was welded to the mountain, / and for a long time the wind
swung around me / and for a long time the baby cried and called out / until
the valley heard my steps again.”
Dropkin takes the stance of a doomed rebellious singer—she wrote
lullabies that wound—and courted extremity. She speaks as an acrobat,
who secretly longs to fall, a woman whose heart is eaten by worms (“and
that fat worm—passion— / just won’t crawl out / of my juicy body”), who
recognizes her own “ruthless lust.” She is brazen and judges herself harshly
(“It’s love you think of, only love, / you silly, miserable woman”). She knows
what it means to sacrifice oneself for passion, to give oneself up to it, like a
religious mystic, to seek the God who lets people sin, “who ruins everything,
/ who won’t forbid.” In the poem “Zoyg oys” or “Suck,” she turns, somewhat
provocatively for a Jewish poet, to Christian iconography, merging the
crucifixion of Jesus with sadomasochistic sex:
So what if you analyze things deeply?
Your heart, your heart sleeps.
And if, when he came, you looked
at him clearly, as at a son—so what?
You must burn in hell
three times, like me, in a fire
of love burn long and slow.
You must be purified in hell
three times, like me. You must love
without reason or pride; you must
love to death. Then, when you
acknowledge the death in love,
write love poems.
There is an element of magical thinking here, the way she asserts that the
young poet, presumably a woman, “must burn in hell / three times, like
me.” The repetitions inspire a trance-like feeling (“You must be purified in
hell / three times, like me”). The love that counts for her, she argues, the
one that matters for the poet, is a love beyond common sense, beyond logic,
an irrational love that will one day flame out—it is endangered from the
beginning. It is this tragic love, a love that merges with death, she suggests,
that is the source of love poetry.
Celia Dropkin’s uncompromising spirit animates this fiery collection, and
her lyrics come burning off the page.
Edward Hirsch
Nail my hands,
nail my feet to a cross:
burn me, be burned,
take all my ardor
and leave me deeply ashamed:
suck it from me and throw it away,
become estranged, alienated
and go your own way.
I find Dropkin’s Rilkean poem of advice, “To a Young Poet,” especially
telling. It is a directive, a brief ars poetica. The premise is that poetry doesn’t
originate in analytical thinking, as the young poet may presume, but comes
from somewhere darker, deeper, stranger.
Selected Poems of Celia Dropkin
‫זומער־סא ַ‬
‫‪A Summer Sonata‬‬
‫‪I bathed in fresh, clear water and saw‬‬
‫‪through a light-green stream my stark white feet.‬‬
‫‪I walked home barefoot through a thick forest.‬‬
‫‪The woods exhaled and made me sweetly drunk.‬‬
‫‪I came out on a broad field.‬‬
‫‪The wind curled up to me to lick my feet,‬‬
‫‪and the grass kissed them. Even the horsefly’s‬‬
‫‪bite was passionately tender.‬‬
‫‪I came home euphoric and filled with love.‬‬
‫‪My heart beat fast, my breath was warm,‬‬
‫‪and everything looked wonderful through my eyes‬‬
‫‪as if some great joy were coming to me.‬‬
‫‪And when the night arrived, quiet and hot,‬‬
‫‪something sharp gnawed and tugged‬‬
‫‪at my heart as if someone was about to kiss me‬‬
‫‪as if snakes were going to suck on me.‬‬
‫קלארע ַ‬
‫געבאדן אין פֿרישע‪ָ ,‬‬
‫האב זיך‬
‫איך ָ‬
‫װײסע פֿיס‪.‬‬
‫װײסע‪ַ ,‬‬
‫מײנע ַ‬
‫שטראם ַ‬
‫האב געזען דורך ַא ליכטיק־גרינעם‬
‫איך ָ‬
‫וואלד ַאהיים ַ‬
‫בארוועסע דורך ַא געדיכטן ַ‬
‫איך בין ַא ָ‬
‫בארױשט מיך זיס‪.‬‬
‫געאטעמט און ַ‬
‫וואלד ָ‬
‫ס'האט שווער דער ַ‬
‫איך בין ַארױסגעקומען אױף ַא פֿעלד ַא ברייטן‪,‬‬
‫מײנע פֿיס‪,‬‬
‫לאשטשענדיק געלעקט דער וױנט מיר ַ‬
‫ס'האט ַ‬
‫גראז‪ ,‬און ַאפֿילו פֿון ַא גרױסער פֿליג‬
‫דאס ָ‬
‫ס'האט זיי געקושט ָ‬
‫צארט געווען דער ביס‪.‬‬
‫דנשאפֿטלעך ַ‬
‫איז ַ‬
‫עקסטאז און ליבע‪,‬‬
‫איך בין ַאהיים געקומען פֿול‬
‫געאטעמט הייס‪,‬‬
‫האב ָ‬
‫הארץ‪ ,‬איך ָ‬
‫מײן ַ‬
‫געקלאפּט ַ‬
‫האסטיק האַָט‬
‫מײנע אױגן‪,‬‬
‫פֿאר ַ‬
‫און וווּנדערלעך איז ַאלץ געווען ַ‬
‫ס'וואלט ַא גליק מיט מיר געשען ַא גרױס‪.‬‬
‫נאכט איז ָאנגעקומען שטיל און הייס‪,‬‬
‫און ווען די ַ‬
‫גענאגט‪ ,‬געצױגן‪,‬‬
‫הארץ ָ‬
‫מײן ַ‬
‫שארף אין מיר ַ‬
‫האט עפּעס ַ‬
‫ס'וואלט געקושט מיך עמיץ אין דער ַ‬
‫שלאנגען מיך געזױגן‪.‬‬
‫ס'וואלטן ַ‬
‫הא ַ‬
‫אין ַ‬
‫‪In a Hammock‬‬
‫‪Lying in a hammock,‬‬
‫‪the hot sun breaking‬‬
‫‪through the branches,‬‬
‫‪I shut my eyes‬‬
‫‪and see blue Chinese script‬‬
‫‪on a golden leaf.‬‬
‫‪Luminous blue Chinese characters‬‬
‫‪glint everywhere‬‬
‫‪like small spectral windows‬‬
‫‪in a golden tower.‬‬
‫‪I don’t understand the writing‬‬
‫‪but read it this way:‬‬
‫‪I love you, I love you,‬‬
‫‪imprinting itself on my heart.‬‬
‫הא ַ‬
‫איך ליג אין ַ‬
‫רײן די זון‪,‬‬
‫שײנט הייס ַא ַ‬
‫צווײגן ַ‬
‫דורך ַ‬
‫מײנע אױגן‪,‬‬
‫רמאך ַ‬
‫פֿא ַ‬
‫איך ַ‬
‫און זע ַא בלױען כינעזישן שריפֿט‬
‫אױף ַא גילדענעם ַ‬
‫ליכטיק בלױע כינעזישע אותיות‬
‫פֿינקלען ַארױף און ַא ָ‬
‫נטאסטישע פֿענצטער‬
‫פֿא ַ‬
‫ווי קליינע ַ‬
‫וואנט פֿון ַא גילדענעם טורעם‪.‬‬
‫אױף ַא ַ‬
‫פֿארשטיי ניט די שריפֿט‪,‬‬
‫איך ַ‬
‫מײן ַ‬
‫פֿארדריקט ַ‬
‫נאר עפּּעס ַ‬
‫איך ליב דיך‪ ,‬איך ליב דיך‪,‬‬
‫ַאזוי לייען איך די בלױע כינעזישע שריפֿט‪.‬‬
‫‪The Mosquito‬‬
‫‪I might die,‬‬
‫‪maybe tonight,‬‬
‫‪if not for the little mosquito.‬‬
‫‪She bites me, bites‬‬
‫‪and draws fear right out of me‬‬
‫‪and just won’t get off me‬‬
‫‪and buzzes, faint and thin‬‬
‫‪and soothes me: I am not‬‬
‫‪alone in this world, and she‬‬
‫‪won’t leave me bereft‬‬
‫‪when night is terrible as death.‬‬
‫די ָ‬
‫איך ָ‬
‫בײ ַ‬
‫הײנט ַ‬
‫אפֿשר ַ‬
‫אױב ניט די קליינינקע ָ‬
‫בײסט מיך‪ַ ,‬‬
‫זי ַ‬
‫און מינטערט מיך פֿון שרעק‬
‫און וױל פֿון מיר ַאלץ ניט ַאוועק‪,‬‬
‫און זשומעט ַאזױ שטיל און דין‬
‫און טרייסט‪,‬‬
‫נאך אױף דער וועלט‪,‬‬
‫ַאז איך בין ניט ַאליין ָ‬
‫רלאזן מיך אין נױט‪,‬‬
‫פֿא ָ‬
‫און זי וועט ניט ַ‬
‫נאכט‪ ,‬ווי טױט‪.‬‬
‫ווען שרעקלעך איז די ַ‬
‫איך בין ַא דערטרונקענע‬
I Am a Drowning Victim
‫איך בין ַא דערטרונקענע‬
.‫אין ַא טיפֿן ברונעם‬
,‫דײן בלוי אױג פֿון אױבן‬
ַ ‫מײן אױג‬
ַ ‫נאך‬
ָ ‫עס זעט‬
,‫װאס זוכט מיך און װיל מיך רעטן‬
ָ ‫דאס‬
ָ ‫צי אפֿשר איז‬
,‫ַא שטיקל בלױער הימל‬
‫דײנס ַא בלױ אױג‬
ַ ‫ װי‬,‫װאס קוקט‬
?‫רײן אין ברונעם‬
ַ ‫ַא‬
,‫פֿארשימלטע ברונעם־װענט ַזײנען גליטשיק‬
ַ ‫די‬
ַ ‫פֿארלירן די‬
ַ ‫מײנע הענט‬
ַ ‫און‬
.‫בארירונג מיט זײ‬
ַ ‫פֿון‬
,‫דו זעסט מיך שױן מער ניט‬
.‫דײן בלױ אױג פֿון ברונעם‬
ַ ‫דו נעמסט ַאװעק‬
I am a drowning victim
in a deep well. My eyes
still see your eye up above—
searching for me and wanting
to save me. It could be just a slip
of blue sky that looks—
like your blue eye—into the well.
The moldy well-walls are slick,
and my hands have lost all strength
from grasping at them. Now, you don’t
see me at all. You take your blue eye
away from the well.
‫‪My Mother‬‬
‫‪My mother,‬‬
‫‪left a twenty-two-year-old‬‬
‫—‪widow with two small kids‬‬
‫‪modestly resolved‬‬
‫‪to become No One’s wife.‬‬
‫‪Her days and years quietly drew on‬‬
‫‪like a thin candle burning.‬‬
‫‪My mother became No One’s wife,‬‬
‫‪but all of the days and years and nights‬‬
‫‪of sighs, sighs from her youth‬‬
‫—‪and tenderness, from her longing blood‬‬
‫‪I sucked them in deep and soaked them up‬‬
‫‪into my adolescent heart.‬‬
‫‪So my mother’s concealed, hot ache‬‬
‫‪rushed, as from an underground spring,‬‬
‫‪freely in me. And now her holy,‬‬
‫‪latent lust, spurts frankly from me.‬‬
‫מײן ַ‬
‫מײן ַ‬
‫ַאן ַאלמנה מיט צװײ קלײנינקע קינדער געבליבן‪,‬‬
‫װײב מער ניט װערן‪,‬‬
‫שלאסן צו קײנעם ַא ַ‬
‫בא ָ‬
‫האט זי ַ‬
‫צנועתדיק ָ‬
‫האבן זיך אירע טעג און ָיארן געצױגן‪,‬‬
‫שטיל ָ‬
‫װאקסענער ליכט ַ‬
‫קארגער ַ‬
‫װי פֿון ַא ַ‬
‫װײב ניט‬
‫מאמע איז צו קײנעם ַא ַ‬
‫מײן ַ‬
‫נאר ַאלע פֿילטעגיקע‪,‬‬
‫פֿילנאכטיקע זיפֿצן‬
‫פֿון איר יונגן און ליבענדן װעזן‪,‬‬
‫פֿון איר בענקענדיק בלוט‪,‬‬
‫הארצן ַ‬
‫מײן קינדערשן ַ‬
‫האב איך מיט ַ‬
‫אײ ַ‬
‫טיף אין זיך ַ‬
‫רבארגענע הײסע‬
‫פֿא ָ‬
‫מאמעס ַ‬
‫מײן ַ‬
‫און ַ‬
‫האט זיך‪ ,‬װי פֿון ַאן אונטערערדישן ַ‬
‫פֿרײ אין מיר‬
‫איצט שפּריצט פֿון מיר ָאפֿן‬
‫מאמעס הײסער‪ ,‬הײליקער‪,‬‬
‫מײן ַ‬
‫האלטענער ַ‬
‫רבא ַ‬
‫פֿא ַ‬
‫טיף ַ‬
‫‪My Guest‬‬
‫‪Welcome, welcome, my guest.‬‬
‫‪Lay down the burden‬‬
‫‪of your life, undress, rest‬‬
‫‪in my bright home.‬‬
‫‪Wash your hands, your feet,‬‬
‫‪now sit with me at the table.‬‬
‫‪Sate your hunger, your thirst,‬‬
‫—‪at my breast, at my breast‬‬
‫מײן ַ‬
‫מײן ַ‬
‫װעלקאם‪ַ ,‬‬
‫װעלקאם‪ ,‬ביסט‬
‫דײן לעבן די ַ‬
‫ראפּ פֿון ַ‬
‫װארף ַא ָ‬
‫טו זיך אױס‪ ,‬רו זיך אױס‬
‫מײן ליכטיקן הױז‪,‬‬
‫אין ַ‬
‫דײנע פֿיס‪,‬‬
‫װאש די הענט‪ַ ,‬‬
‫בײם טיש‪,‬‬
‫זעץ מיט מיר זיך ַ‬
‫דײן ָ‬
‫דײן הונגער‪ַ ,‬‬
‫שטיל ַ‬
‫מײן ברוסט‪...‬‬
‫מײן ברוסט‪ ,‬אױף ַ‬
‫אױף ַ‬
‫‪The Acrobat‬‬
‫‪I am an acrobat,‬‬
‫‪and I dance between daggers‬‬
‫‪erected in the ring‬‬
‫‪tips up.‬‬
‫‪My lithe body—barely‬‬
‫—‪touching the blades‬‬
‫‪eludes death-by-falling.‬‬
‫‪They hold their breath‬‬
‫‪when they watch me dance,‬‬
‫‪and there is always‬‬
‫‪someone praying for me.‬‬
‫‪The tips shine in a fiery‬‬
‫‪circle—no one knows‬‬
‫‪how much I’d like to slip.‬‬
‫‪I’m tired of dancing between you,‬‬
‫‪cold steel daggers.‬‬
‫‪I want—my blood warming‬‬
‫—‪your bare tips‬‬
‫‪to fall.‬‬
‫איך בין ַא‬
‫טאנץ צװישן‬
‫און ַ‬
‫װאס ַזײנען אױפֿגעשטעלט אױף דער ַארענע‬
‫מיט די שפּיצן ַארױף‪.‬‬
‫לײכטער גוף‬
‫בױגזאם ַ‬
‫מײדט אױס דעם טױט פֿון ַ‬
‫שארף פֿון די‬
‫בארירנדיק קױם‪ ,‬קױם דעם ַ‬
‫מײן ַ‬
‫רכאפּטן ָאטעם קוקט מען אױף ַ‬
‫פֿא ַ‬
‫מיט ַא ַ‬
‫פֿאר מיר ָ‬
‫דארט ַ‬
‫און עמיץ בעט ָ‬
‫מײנע אױגן ַ‬
‫פֿאר ַ‬
‫ראד‪— ,‬‬
‫פֿײערדיקן ָ‬
‫די שפּיצן אין ַא ַ‬
‫און קײנער ווייס ניט‪ ,‬װי מיר ווילט זיך ַ‬
‫טאנצן צװישן ַ‬
‫מיד בין איך פֿון ַ‬
‫אײך דערהיצן‪,‬‬
‫מײן בלוט ָזאל ַ‬
‫איך װיל ַ‬
‫אײערע ַאנטבלױזטע שפּיצן‬
‫אױף ַ‬
‫װיל איך ַ‬
‫מײנע הענט‬
,‫מײנע הענט‬
ַ ‫מײן‬
ַ ‫צװײ שטיקלעך פֿון‬
ַ ‫װאס איך שעם מיך ניט צו‬
ַ ‫ װי די‬,‫מיט פֿינגער‬
.‫ראלן בױם‬
ַ ‫קא‬
ָ ‫פֿון ַא‬
‫ װי צװײ נעסטן‬,‫מיט פֿינגער‬
ַ ‫װײסע‬
‫ װי‬. . . ‫ָאדער‬
ַ ‫טא‬
ָ ‫ערא‬
ָ ‫פֿון ַאן‬
My Hands
My hands, two little bits
of my body I’m never
ashamed to show. With fingers—
the branches of coral,
fingers—two nests
of white serpents,
fingers—the thoughts
of a nymphomaniac.
‫‪I Sing You‬‬
‫‪You didn’t sow a child in me,‬‬
‫‪you sowed yourself.‬‬
‫‪Now you grow in me, every day‬‬
‫‪more defined, larger.‬‬
‫‪There’s no more room for me in me,‬‬
‫‪and my soul lies like a dog at your feet‬‬
‫‪becoming weaker and weaker‬‬
‫‪but, as I die through you, as before,‬‬
‫‪I sing you my serenades.‬‬
‫זינג איך צו דיר‬
‫פֿארזײט ַא קינד אין מיר‪,‬‬
‫האסט ניט ַ‬
‫דו ָ‬
‫פֿארזײט זיך ַאלײן‪— ,‬‬
‫האסט ַ‬
‫נאר ָ‬
‫װאס ַא ָ‬
‫װאקסטו איצט אין מיר‪ָ ,‬‬
‫דײטלעכער‪ַ ,‬אלץ גרעסער‪.‬‬
‫ַאלץ ַ‬
‫ניטא אין מיר‪,‬‬
‫פּלאץ ָ‬
‫פֿאר מיר ַאלײן איז שױן קײן ַ‬
‫דײנע פֿיס‪,‬‬
‫בײ ַ‬
‫מײן נשמה ליגט‪ ,‬װי ַא הונט ַ‬
‫און ַ‬
‫און װערט ַאלץ‬
‫שטארבנדיק דורך דיר‪,‬‬
‫זינג איך צו דיר‪ ,‬װי פֿריִ ער‪,‬‬
‫‪I’d Like to See‬‬
‫‪I haven’t seen you‬‬
‫‪sleeping yet.‬‬
‫‪I’d like to see‬‬
‫—‪how you sleep‬‬
‫‪when you slacken your grip‬‬
‫‪on yourself, on me.‬‬
‫‪I’d like to see you‬‬
‫‪helpless, weak, mute.‬‬
‫‪I’d like to see your‬‬
‫‪eyes shut, breath stilled.‬‬
‫‪I’d like to see you‬‬
‫עס װילט זיך מיר זען‬
‫נאך ניט געזען‬
‫האב דיך ָ‬
‫איך ָ‬
‫ַא ָ‬
‫עס װילט זיך מיר זען‪,‬‬
‫װי דו ָ‬
‫דײן ַ‬
‫פֿארלירסט ַ‬
‫װען דו ַ‬
‫איבער זיך‪ ,‬איבער מיר‪.‬‬
‫עס װילט זיך מיר זען דיך‬
‫שװאכן‪ַ ,‬א שטומען‪,‬‬
‫הילפֿלאזן‪ַ ,‬א‬
‫עס װילט זיך מיר זען דיך מיט אױגן‬
‫רמאכטע‪ָ ,‬אן ָאטעם‪,‬‬
‫פֿא ַ‬
‫עס װילט זיך מיר זען דיך‬
‫ַא טױטן‪.‬‬
‫פֿאל איך צו דער ערד‬
‫‪I Fall to the Ground‬‬
‫‪Like juicy red apples‬‬
‫‪my cheeks flare up‬‬
‫‪in the sun‬‬
‫‪with a crimson flame.‬‬
‫—‪I hold on—barely‬‬
‫‪to the tree, and not‬‬
‫‪today, tomorrow,‬‬
‫‪fall to the ground,‬‬
‫‪and when someone,‬‬
‫‪dazzled by my red‬‬
‫‪cheeks, lifts me up‬‬
‫‪from the dirt, he then‬‬
‫‪tosses me aside with disgust‬‬
‫‪and pity because‬‬
‫‪my heart is eaten up‬‬
‫‪by the worms,‬‬
‫—‪and that fat worm—passion‬‬
‫‪just won’t crawl out‬‬
‫‪of my juicy body.‬‬
‫‪I am left, discarded, as it‬‬
‫‪gnaws me to death.‬‬
‫װי ַזאפֿטיק רױטע עפּל‪,‬‬
‫באקן אױף דער זון‬
‫מײנע ַ‬
‫גיסן זיך ָאן ַ‬
‫מיט רױטן ַ‬
‫האלט זיך קױם‪ ,‬קױם אױפֿן בױם‪,‬‬
‫נאר איך ַ‬
‫פֿאל איך צו דער ערד‪,‬‬
‫מארגן‪ַ ,‬‬
‫הײנט‪ָ ,‬‬
‫און ניט ַ‬
‫און װען עמיצער‪,‬‬
‫מײנע רױטע ַ‬
‫פֿארבלענדט פֿון ַ‬
‫טאן מיך פֿון דער ערד‪,‬‬
‫װעט ַא הײב ָ‬
‫װעט ער פֿול עקל און‬
‫װארף ָ‬
‫מיך צוריק ַא ָ‬
‫מײן ַ‬
‫װײל אױסגעגעסן פֿון ווערעם איז ַ‬
‫װארעם‪ַ — ,‬‬
‫און דער פֿעטער ָ‬
‫קײנמאל ניט ַארױס‬
‫מײן ַזאפֿטיקן קערפּער‪— ,‬‬
‫פֿון ַ‬
‫רװארפֿענע װעט ער מיך צעפֿרעסן‬
‫פֿא ָ‬
‫ַא ַ‬
‫ביז צום טױט‪.‬‬
‫מײן שיף‬
‫‪My Ship‬‬
‫‪My ship has weathered many storms: a‬‬
‫‪mere boy like you can’t break my heart.‬‬
‫‪Don’t be surprised to find me laughing‬‬
‫‪and lively the day after you say you don’t‬‬
‫‪love me any more.‬‬
‫‪My ship will shake all night on high waves.‬‬
‫‪It will groan like a sick child. It will bend‬‬
‫‪to the side like an old woman. But in the‬‬
‫‪morning, it will right itself and sail, silent‬‬
‫‪on the blue surface.‬‬
‫אױסגעשטאנען פֿיל שטורעמס‪ .‬און דו‪
‫מײן שיף איז‬
‫הארץ‪ָ .‬זאל דיך ניט ‬
‫מײן ַ‬
‫ייִ נגל‪ ,‬קענסט ניט צעברעכן ַ‬
‫באגעגענען ַא ַ‬
‫װוּנדערן‪ ,‬װען דו װעסט מיך ַ‬
‫געזאגט ‬
‫האסט מיר ָ‬
‫נאך דעם‪ ,‬װי דו ָ‬
‫טאג ָ‬
‫ַא פֿרישע‪ַ ,‬א ָ‬
‫ַאז דו ליבסט מיך שױן ניט מער‪.‬‬
‫נאכט אױף הױכע ‬
‫גאנצע ַ‬
‫װאקלען זיך ַא ַ‬
‫מײן שיף װעט ַ‬
‫קראנק קינד‪ ,‬און ‬
‫קלאגן‪ ,‬װי ַא ַ‬
‫כװאליעס‪ ,‬װעט קרעכצן‪ָ ,‬‬
‫נאר זי װעט זיך ‬
‫װי ַאן ַאלטיטשקע זיך בױגן ָאן ַא ַזײט‪ָ ,‬‬
‫מארגן‪ ,‬און שטיל זיך גליטשן ‬
‫אױסגלײכן צוריק אױף ָ‬
‫אױפֿן בלױען‬
‫און װערטער װוּנדערלעכע‬
‫‪And Wonderful Words‬‬
‫‪For Y. G.‬‬
‫‪I took a knife—sharp as the glint‬‬
‫‪off dead eyes and cold as the look‬‬
‫‪on your living face. With that knife‬‬
‫‪I opened my heart and quietly said: drink.‬‬
‫‪You lay your lips on my cut heart‬‬
‫‪and drank and drank‬‬
‫‪until your eyes flared‬‬
‫‪and wonderful words tore‬‬
‫‪from your warm, thirsty mouth.‬‬
‫האב גענומען ַא מעסער‪,‬‬
‫איך ָ‬
‫װאס לעבן ניט מער‪,‬‬
‫שטאל פֿון די אױגן‪ָ ,‬‬
‫שארף װי דער‬
‫דײנע לעבעדיקע אױגן‪.‬‬
‫קאלט‪ ,‬װי דער בליק פֿון ַ‬
‫און ַ‬
‫הארץ געעפֿנט‬
‫מײן ַ‬
‫האב איך ַ‬
‫מיט דעם מעסער ָ‬
‫געזאגט‪ :‬טרינק‪— ,‬‬
‫האב איך ָ‬
‫און שטיל ָ‬
‫פֿארװוּנדעט ַ‬
‫מײן ַ‬
‫האבן זיך צוגעלײגט צו ַ‬
‫דײנע ליפּן ָ‬
‫האסט געטרונקען‪...‬‬
‫האסט געטרונקען און ָ‬
‫דײנע אױגן ַזײנען פּלוצלינג הײס‬
‫און ַ‬
‫האבן זיך געריסן‬
‫און װערטער װוּנדערלעכע ָ‬
‫װארעם דורשטיק מױל‪.‬‬
‫דײן ַ‬
‫פֿון ַ‬
‫‪He and She‬‬
‫;‪He is a branch‬‬
‫‪she—the green leaves on the branch.‬‬
‫‪From him to her flows‬‬
‫‪dark power, thick fertile sap.‬‬
‫‪She shudders with each touch of wind,‬‬
‫‪whispers and laughs,‬‬
‫‪turns the silver‬‬
‫‪of delighted eyes.‬‬
‫‪He is simple, mute.‬‬
‫‪Autumn dyes her deep‬‬
‫‪colors. The cold wind cruelly‬‬
‫‪exiles her from the branch,‬‬
‫‪while he remains the same, simple,‬‬
‫‪robust, mute.‬‬
‫ער און זי‬
‫ער איז ַא‬
‫זי — די גרינע בלעטער אױפֿן‬
‫עס ציִ ען זיך פֿון אים צו איר‬
‫פֿרוכטבארע ַזאפֿטן‪,‬‬
‫טונקעלע קרעפֿטן‪ ,‬פֿעטע‪,‬‬
‫זי ציטערט אױף מיט יעדן ריר פֿון װינט‬
‫און שושקעט זיך און ַ‬
‫און זילבערט זיך‪,‬‬
‫װי אױגן אױף ַא גליקלעכן געזיכט;‬
‫אײנפֿאכער‪ַ ,‬א שטומער‪.‬‬
‫ער איז ַאן‬
‫פֿארבט זי אין פּרעכטיקע ָ‬
‫הארבסט ַ‬
‫דער ַ‬
‫רטרײבט זי בײז פֿון‬
‫קאלטער װינט ַ‬
‫דער ַ‬
‫בלײבט שטײן ַאן‬
‫און ער ַ‬
‫ַא קרעפֿטיקער‪ַ ,‬א שטומער‪.‬‬
‫זױג אױס‬
‫‪You revel, I revel,‬‬
‫‪in us revels the God‬‬
‫‪who ruins everything,‬‬
‫‪who won’t forbid.‬‬
‫דו קװעלסט‪ ,‬איך קװעל‪,‬‬
‫עס קװעלט אין אונדז דער ָ‬
‫מאכט פֿון ַאלץ ַא תּל‪,‬‬
‫װאס ַ‬
‫פֿא ָ‬
‫װאס װײס ניט פֿון ַ‬
‫‪Nail my hands,‬‬
‫‪nail my feet to a cross:‬‬
‫‪burn me, be burned,‬‬
‫‪take all my ardor‬‬
‫מײנע הענט‪,‬‬
‫קלאפּ צו ַ‬
‫מײנע פֿיס צו ַא קרײץ‪,‬‬
‫קלאפּ צו ַ‬
‫פֿארברען מיך‪ ,‬װער ַ‬
‫גאנצן רײץ‪.‬‬
‫מײן ַ‬
‫פֿארנעם ַ‬
‫‪and leave me deeply ashamed:‬‬
‫‪suck it from me and throw it away,‬‬
‫‪become estranged, alienated‬‬
‫‪and go your own way.‬‬
‫לאז מיך טיף ַ‬
‫און ָ‬
‫װארף ַאװעק‬
‫זױג אױס און ַ‬
‫פֿארפֿרעמדט‪ַ ,‬‬
‫און װער ַ‬
‫באזונדער װעג‪.‬‬
‫אױף ַא ַ‬
‫‪You Plowed‬‬
‫‪You plowed deep‬‬
‫—‪into me—fertile earth‬‬
‫‪and sowed there.‬‬
‫—‪Tall stalks grew—love-stalks‬‬
‫‪with roots down deep in the ground‬‬
‫‪and golden heads to the sky.‬‬
‫‪Surrounding your stalks, red poppies‬‬
‫‪amazingly bloomed.‬‬
‫‪You stood, suspicious,‬‬
‫?‪and thought: Who planted poppies‬‬
‫;‪A wind passed through‬‬
‫‪you had an impulse‬‬
‫‪to show it the way.‬‬
‫;‪A bird flew through‬‬
‫‪you followed him‬‬
‫‪away with your eyes.‬‬
‫האסט טיף‬
‫דו ָ‬
‫פֿרוכטבארע ערד‬
‫אױפֿגעאקערט ַ‬
‫האסט טיף‬
‫דו ָ‬
‫און זי ַ‬
‫אױסגעװאקסן –‬
‫הױכע ַזאנגען ַזײנען‬
‫װארצלען טיף אין דער ערד‬
‫מיט ָ‬
‫און גילדענע קעפּ צום הימל‪.‬‬
‫דײנע ַזאנגען רױטער ָ‬
‫האט איבער ַ‬
‫זיך פּרעכטיק צעבליט‪.‬‬
‫געשטאנען ַא ַ‬
‫מאן ַ‬
‫האט דעם ָ‬
‫געטראכט‪ :‬װער ָ‬
‫האט זיך‬
‫ַא װינט ָ‬
‫האסטו זיך ַא נױג‬
‫דעם װעג אים צו געבן‪.‬‬
‫ַא פֿױגל איז דורכגעפֿלױגן‪,‬‬
‫באגלײט מיט די אױגן‪.‬‬
‫װײט ַ‬
‫האסטו אים ַ‬
‫‪you had been fussed over‬‬
‫‪by many women’s hands‬‬
‫‪when I came across you,‬‬
‫‪young Adam. And before I pressed‬‬
‫‪my lips to you‬‬
‫‪you pleaded, your face paler‬‬
‫‪and more gentle‬‬
‫‪than the gentlest lily:‬‬
‫‪Don’t bite, don’t bite.‬‬
‫‪I saw that teethmarks covered‬‬
‫‪your entire body. Trembling,‬‬
‫‪I bit into you—you breathed‬‬
‫‪over me through thin nostrils‬‬
‫‪and edged up to me‬‬
‫‪like the hot horizon to a field.‬‬
‫ַאן אױסגעצערטלטן פֿון פֿילע פֿרױען־הענט‪,‬‬
‫מײן װעג‬
‫האב איך דיך אױף ַ‬
‫יונגער ָאדם‪.‬‬
‫מײנע ליפּן‪,‬‬
‫האב צוגעלײגט צו דיר ַ‬
‫און אײדער איך ָ‬
‫האסטו מיך געבעטן‬
‫בלאסער און ַ‬
‫מיט ַא פּנים‪ַ ,‬‬
‫צארטסטער ליליע;‬
‫פֿון דער ַ‬
‫בײס מיך‪.‬‬
‫בײס מיך‪ ,‬ניט ַ‬
‫— ניט ַ‬
‫דײן ַ‬
‫האב דערזען‪ַ ,‬אז ַ‬
‫איך ָ‬
‫באדעקט מיט צײכנס פֿון צײנער‪,‬‬
‫גאנצן ַ‬
‫איז אין ַ‬
‫האב איך זיך אין דיר ַ‬
‫פֿארציטערטע ָ‬
‫ַא ַ‬
‫נדערגעבלאזן איבער מיר‬
‫האסט ַ‬
‫דו ָ‬
‫דײנע דינע ָ‬
‫האסט זיך צוגערוקט צו מיר‪,‬‬
‫און ָ‬
‫ריזאנט צום פֿעלד‪.‬‬
‫הא ָ‬
‫װי ַא הײסער ָ‬
‫‪And Thirstily I Drink‬‬
‫‪For U.N. Gnessin‬‬
‫‪I will meet him calmly with flowers‬‬
‫‪when he comes toward me in public.‬‬
‫‪Calm will shroud my face‬‬
‫‪when I give him the flowers.‬‬
‫‪But if he rests overnight‬‬
‫‪in my home—I crawl to his bed‬‬
‫‪quietly as a mouse in the dark,‬‬
‫‪and if he’s cradled in good dreams‬‬
‫—‪or choked by a bad dream‬‬
‫‪he’s mine, lying there. I pull off‬‬
‫‪the covers and kiss his chest,‬‬
‫‪and thirstily I drink his blood,‬‬
‫—‪and suddenly everything’s easy and good‬‬
‫‪my sick, my lonely love‬‬
‫‪thirsts for his blood.‬‬
‫און דורשטיק טרינק איך‬
‫א‪ .‬נ‪ .‬גנעסינען‬
‫באגעגענען רויִ ק מיט בלומען‪,‬‬
‫איך װעל אים ַ‬
‫שטאט צו מיר קומען‪,‬‬
‫װען ער װעט אין‬
‫מײן פּנים ַ‬
‫און ַא רויִ קײט װעט ַ‬
‫װען איך װעל די בלומען אים געבן‪,‬‬
‫נאכטיקע רו‬
‫האבן ַזײן ַ‬
‫נאר אױב ער װעט ָ‬
‫מיט מיר אין אײן הױז —‬
‫שטיל צו ַזײן בעט קריך איך צו‪,‬‬
‫נאכט‪ ,‬װי ַא מױז‪,‬‬
‫שטיל אין דער ַ‬
‫סײ ער װעט ַזײן פֿון גוטע חלומות געװיגט‪,‬‬
‫און ַ‬
‫סײ פֿון ַא חלום‪ַ ,‬א שװערן געשטיקט‪,‬‬
‫מײנער‪ַ ,‬אזױ‪ ,‬װי ער ליגט‪.‬‬
‫ער איז ַ‬
‫איך עפֿן ַזײן צודעק און קוש אים ַזײן ברוסט‪,‬‬
‫און דורשטיק טרינק איך ַזײן בלוט‪,‬‬
‫לײכט‪ַ ,‬אזױ גוט‪,‬‬
‫מאל ַאזױ ַ‬
‫און עס װערט מיט ַא ָ‬
‫אײנזאמע ליבע‬
‫קראנקע‪ַ ,‬‬
‫מײן ַ‬
‫נאך ַזײן בלוט‪.‬‬
‫דורשט ָ‬
‫באן ַא ליד‬
ַ ‫זינגט די‬
The Train Sings a Song
ַ ,‫סיגאר‬
ַ ‫פֿארליבטע מיט‬
ַ ‫פּארלעך‬
ַ ‫אײז־קרים און‬
ַ ,‫פּינאטס‬
ַ ‫פֿון מענטשן ַא טונקעלע‬
,‫פּגעלאזטע װיניעטן‬
ָ ‫ַא‬
,‫לײב און שװײס‬
ַ ‫ריח פֿון יונגן‬
.‫רשײט און הײס‬
ַ ‫פֿא‬
ַ ‫אױגן בליצן‬
.‫עס דונערט מיט געלעכטער‬
,‫קארטן װערן צעלײגט אױף שױסן‬
.‫בארירונג פֿון פֿיס און קניען‬
.‫דאס שטױסן‬
ָ ‫זיס איז פֿון צוג‬
.‫ װערטער גליִ ען‬,‫ הערצער‬,‫אױגן‬
— ‫פֿײף‬
ַ ‫־הורא און‬
ַ ‫הוא־הא‬
ַ ‫געװארן‬
‫ס'איז די שעה‬
ַ ‫מיטנאכט־שעה פֿון‬
‫ די‬,‫ָא‬
ַ ‫װען דו הערסט די שדים‬
...‫װען דו הערסט די שדים זינגען‬
!‫רמאניקע ַאהער‬
ָ ‫הא‬
ַ ‫ַא‬
ַ ‫גרױזאמער‬
ַ ,‫ָא‬
‫ װילדער‬,‫שװארצע‬
ַ ,‫דו‬
ַ ‫שפּרייטסט די פֿליגלען אױפֿן‬
‫ ניט געפֿלױגן‬,‫ניט געשטױגן‬
ָ ‫רבײ‬
ַ ‫פֿא‬
ַ ‫איז ַא צוג‬
,‫נאכט די שרעק‬
ַ ‫װי דורך‬
.‫געװען — און ַאװעק‬
Flirty couples with cigars,
cigarettes, peanuts, ice-cream,
and coffee; muffled vignettes
from a dark lava-flow
of people; smells and sweat
from young bodies; eyes flashing
wanton and hot. Thundering
laughter. Cards laying on laps,
touching of legs and knees.
The jostling on the train
is sweet. Eyes, hearts, words glow.
Hoo-ha-ha-hoorah and a toot.
The hour has become ripe.
O, the midnight hour of vigils
hearing the demons laughing,
hearing the demons singing—
A harmonica, over there!
O, my ruthless lust. You,
my dark, wild swan,
you spread your wings over the train.
A train flying by
is as entirely untrue
as a night terror
that is there
and then gone.
‫‪The train rocks to the rhythm of the dance‬‬
‫‪that a man’s feet shuffle‬‬
‫‪with intense feeling‬‬
‫‪into the stony floor.‬‬
‫‪The train reeks of gin,‬‬
‫‪and the floor shakes‬‬
‫‪like a chunk of gelatin.‬‬
‫‪But the feet still solidly shuffle‬‬
‫‪the syllables of the dance,‬‬
‫‪until the floor becomes a sea‬‬
‫‪where we all swim in scalding joy.‬‬
‫‪The train sings a song:‬‬
‫—‪I am tired, tired, tired‬‬
‫‪suddenly everyone is tired.‬‬
‫‪Heads fall to shoulders fall to walls,‬‬
‫‪hands entwine with hands,‬‬
‫‪a leg presses sharply on a leg.‬‬
‫‪O, hours of dark pleasure, be blessed.‬‬
‫‪All at once the train is dark.‬‬
‫‪The light has gone out.‬‬
‫‪A black swan flew up‬‬
‫‪and snuffed the light.‬‬
‫‪Then the light came back too soon,‬‬
‫‪and joy disappeared,‬‬
‫‪and the burden of brightness‬‬
‫‪fell on everyone‬‬
‫‪like an unwieldy load.‬‬
‫‪Sleep lulled jazz,‬‬
‫‪devoured jazz.‬‬
‫‪Now jazz lies cast off‬‬
‫;‪with the small harmonica‬‬
‫‪the train sings its lullaby alone.‬‬
‫באן װיגט זיך צום ריטעם פֿון ַ‬
‫די ַ‬
‫שארן אױס‬
‫װאס צװײ מענערשע פֿיס ַ‬
‫מיט ַאזױ פֿיל געפֿיל‬
‫אױפֿן שטײנערנעם דיל‪.‬‬
‫עס שמעקט מיט „דזשין“‪,‬‬
‫און דער דיל טרײסלט זיך‪,‬‬
‫װי ַא שטיק‬
‫שארן אױס ַ‬
‫ָאבער די פֿיס ַ‬
‫די זילבן פֿון ַ‬
‫ביז עס װערט פֿון דיל ַא ים‪,‬‬
‫װוּ ַאלע שװימען מיר אין בריִ ענדיקער פֿרייד‪.‬‬
‫באן ַא ליד‪:‬‬
‫זינגט די ַ‬
‫איך בין מיד‪ ,‬מיד‪ ,‬מיד — — — —‬
‫געװארן מיד‪.‬‬
‫ַאלע ַזײנען מיט ַא ָ‬
‫פֿאלן קעפּ צו ַאקסלען צו‪ ,‬צו װענט‪,‬‬
‫צוזאמען זיך מיט הענט‪,‬‬
‫פֿלעכטן הענט ַ‬
‫שארף צו צו ַא פֿוס‪,‬‬
‫דריקט ַא פֿוס זיך ַ‬
‫ָא‪ ,‬געבענטשט זײ‪ ,‬שעה פֿון טונקלען גענוס!‬
‫מאל אין ַ‬
‫שװארץ װערט מיט ַא ָ‬
‫דאס ליכט‪,‬‬
‫מאל ָ‬
‫האט זיך מיט ַא ָ‬
‫אױסגעלאשן ָ‬
‫ָאנגעפֿלױגן איז ַא‬
‫דאס ליכט‪.‬‬
‫מאל ָ‬
‫רלאשן מיט ַא ָ‬
‫פֿא ָ‬
‫און ַ‬
‫דאס ליכט צוריק‪,‬‬
‫באלד ָ‬
‫האט ַ‬
‫אױפֿגעפֿלאמט ָ‬
‫דאס גליק‪,‬‬
‫פֿארשװוּנדן איז צוריק ָ‬
‫און ַ‬
‫לאסט פֿון ליכט‪,‬‬
‫געפֿאלן איז אױף ַאלעמען די ַ‬
‫װי ַא שװער געװיכט‪.‬‬
‫האט דעם דזשעז ַ‬
‫שלאף ָ‬
‫דער ָ‬
‫האט דעם דזשעז ַ‬
‫שלאף ָ‬
‫דער ָ‬
‫איצט ליגט דער דזשעז ַ‬
‫הא ָ‬
‫צוזאמען מיט דער קלײנער ַ‬
‫און דער צוג זינגט ַאלײן ַזײן װיג־ליד‪.‬‬
,‫ עס שטױסט אין מידן אימפּעט‬,‫עס שטױסט‬
ָ ‫דרא‬
ַ ‫װײטער דער‬
ַ ‫טראגט זיך‬
ָ ‫עס‬
,‫ַאלץ ניכטערט זיך פֿון קורצן דרעמל‬
ָ ‫װא‬
ַ ‫עס טומלט זיך שױן אין‬
,‫ פֿעלדער‬,‫טאנצט‬
ַ ,‫טאנצט‬
,‫מײן בליק‬
ַ ‫פֿאר‬
ַ ‫לױפֿט גיכער‬
— ‫דאס גליק‬
ָ ‫ס'איז געװען און ַאװעק‬
‫הארבסטיקע פֿעלדער‬
ַ ‫אױף די‬
ָ ‫דאס ליבע ַאלטע‬
‫הארבסטיקע פֿעלדער‬
ַ ‫אױף די‬
ָ ‫דאס‬
ָ ‫פֿרימארגן‬
‫ װעסט־װירדזשיניע‬,‫בלױפֿילד‬
1930 ,‫קטאבער‬
ָ ‫ָא‬
The dragon pushes, it advances
with tired momentum—
it drags itself further.
Everything wakes up from a short nap.
The car is noisy again.
Dance, dance fields,
run faster before my gaze.
Joy comes and goes—
the dear old grass
is in the autumn fields.
In the autumn fields,
is the morning’s grass.
Bluefield, West Virginia
October, 1930
‫;‪Earlier the clouds poured rain‬‬
‫‪now they pour themselves‬‬
‫‪into the morning as pure gold.‬‬
‫‪The gold is slowly glazed over‬‬
‫‪and dappled, as if with tears‬‬
‫‪or dew. Blue patches emerge:‬‬
‫‪night stands at the doorway.‬‬
‫‪The clouds mask the glowing rays:‬‬
‫‪night ends. The sky is light‬‬
‫‪but overcast with night-like tears.‬‬
‫האט ַא רעגן ָ‬
‫װאלקנס‪ ,‬פֿון װעלכע ערשט ָ‬
‫די ָ‬
‫גאלד אין‬
‫האבן זיך מיט לױטערן ָ‬
‫פֿא ָ‬
‫פּאמעלעך ַ‬
‫גאלד װערט ַ‬
‫דאס ָ‬
‫באדעקט‪ ,‬װי מיט טױ‪,‬‬
‫באדעקט‪ ,‬װי מיט טרערן‪ַ ,‬‬
‫און ַ‬
‫ערטערװײז בלױ‪,‬‬
‫דער הימל װערט‬
‫בײם שװעל‪,‬‬
‫געשטאנען ַ‬
‫נאכט איז‬
‫די ַ‬
‫שטראלן ַ‬
‫האבן די גליִ ענדיקע‬
‫װאלקנס ָ‬
‫די ָ‬
‫נאכט איז ַאװעק‪ ,‬דער הימל איז העל‪,‬‬
‫די ַ‬
‫נאכטיקע טרערן ַ‬
‫נאר מיט ַ‬
‫פֿארן שטורעם‬
Before the Storm
‫די לופֿט איז ענג און שװער‬
;‫ גרױער‬,‫דער הימל נידעריקער‬
ָ ‫פֿא‬
ַ ‫האבן זיך‬
ָ ‫שאטנס‬
.‫אין ַא טונקלקײט ַא בלױער‬
The air feels close and heavy,
the sky, low and gray.
Shadows are lost
in the blue dark.
‫עס קוקן װילד און הײס ַאזױ‬
;‫דעם הימלס גרױע בליקן‬
‫בלײכער פּױזעט אונטער זײ‬
ַ ‫ַא‬
ַ ‫דער רױך פֿון די‬
The sky’s gray glances
are wild and hot.
Palely creeping under them
comes smoke from factories.
‫װײסער שױם אין ים‬
ַ ‫ װי‬,‫עס איז‬
— ‫פֿאבריקן‬
ַ ‫דער רױך פֿון די‬
ַ ‫ שװערן‬,‫אין טונקל גרױען‬
.‫װאלקנדיקע בריקן‬
ָ ‫פֿון‬
The smoke from the factories
is like white froth on the sea.
The dark-gray, rigid fence
is made of cloudy bridges.
,‫ָאט זעגן שױן די בריקן‬
;‫פֿײערדיקע זעגן‬
ַ ‫װײס‬
ַ ‫בא‬
ַ ‫ָאט פֿליִ ען גיכער זיך‬
.‫טײבעלעך פֿון רעגן‬
ַ ‫צװײ‬
The bridges are splitting, severed
by fiery white saws;
two doves flit away
to hide from the rain.
‫װאלקנס העל ניט ַזײן‬
ָ ‫עס קענען‬
ַ ‫װען די זון‬
ַ ‫ דער זילבער‬,‫דער רױטער פּוך‬
.‫מיט דער זון צעגײט‬
‫סטאדע קי‬
ַ ‫ַא טונקל רױטע‬
,‫פֿארגליװערט שטײן‬
ַ ‫בלײבט אין דער הייך‬
‫נאך פֿרי‬
ָ ‫װאלט ַזײן‬
ָ ‫פֿאר זײ‬
ַ ‫װי‬
.‫שלאפֿן גײן‬
ָ ‫שטאל צו‬
‫סטאדע קי‬
ַ ‫פּאמעלעך װערט די‬
ָ ‫פֿא‬
ַ ‫טײך‬
ַ ‫פֿון ַא בלױען‬
‫דער רױטער עק פֿון לעצטער קו‬
ָ ‫פֿא‬
ַ ‫טײך‬
ַ ‫װערט אױך אין‬
‫בײם ברעג‬
ַ ‫טײך‬
ַ ‫צײגט ַא קו פֿון‬
ַ ‫עס‬
ַ ‫גאלדיק‬
ָ ‫הארן ַא‬
ָ ‫ַא‬
‫אױפֿן ברײטן בלױען הימל־װעג‬
‫שטײען שטערן אױף‬
Clouds can’t be light
when the sun goes down.
The red wisps, the silver shine,
disperse with the sun.
A dark-red herd of cows
remains up above—stilled stone—
as if it’s too early for them
to go sleep in the stable.
Slowly the herd of cows
drowns in a blue river.
Then the red tail of the last
cow goes dark.
By the shore, a cow pokes
a pale gold horn out of the river.
On the sky’s broad, blue path,
stars stand dignified.
‫ַא פֿעלד‬
A Field
‫װי רירנדיק איז ַא פֿעלד‬
‫מיט עופֿעלעך‬
,‫צװישן שטײנער און צעטריקנטער ערד‬
ַ ‫װי דורשטיקע ָאפֿענע‬
.‫קוקן זײ צום הימל‬
‫אױסגעװאשן ליכטיק העל‬
‫פֿײכטער ערד‬
ַ ‫שמײכלען זײ אױף הױפֿנס‬
,‫נאך ַא רעגן‬
.‫שװארצע בריסט‬
‫װי קינדערלעך אױף‬
There’s nothing more moving than a field
with baby things springing up
between stones and parched earth
opening their thirsty mouths
to the heavens.
Washed-out, bright-pale,
they smile out from heaped earth
damp from the rain
like babies on black breasts.
ַ ‫אומפֿא‬
ָ ,‫דרײסט‬
ַ ‫ניט‬
‫שװארצער ערד‬
‫זײ טײלן ָאפּ די קעפּלעך פֿון דער‬
,‫ צו ליבע‬,‫און ציִ ען זיך צו דער זון‬
,‫פֿארגעסן ָאן דער מוטער‬
‫ביז דעם שניטערס מעסער‬
.‫אײן צוריק זיי צו דער ערד‬
ַ ‫בײגט ניט‬
Not boldly, but unavoidably
they part their heads from the black earth
and stretch to the sun, to love,
forgetting their mother,
until the reaper’s knife
bends them back to the earth.
ַ ‫ליװאן‬
ַ ‫סא‬
ָ ‫אין‬
In Sullivan County
,‫נאכן רעגן‬
ָ ‫הײנט‬
ַ ‫די ערשטע העלע שעה‬
,‫שײנט די זון מיר װײך און מילד ַאנטקעגן‬
ַ ‫עס‬
ָ ‫קאונטיס‬
ַ ‫ליװאן‬
ַ ‫סא‬
ָ ‫די פֿעלדער פֿון‬
‫ דעם‬,‫װײט ציִ ען זיך ַארום דעם װעג‬
,‫דארטן ערגעץ בלױען זיך אױף בערג די װעלדער‬
...‫מאלינע געצױמט ַזײנען די פֿעלדער‬
ַ ‫מיט‬
,‫גאר ניט ַאזױ גרינג‬
ָ ‫דערפֿרישן זיך מיט דעם איז‬
‫פֿארכּישופֿטן רינג‬
ַ ‫גלײך אין ַא‬
ַ ‫רײן‬
ַ ‫פֿאלסט ַא‬
ַ ‫דו‬
‫ שטעכעדיקע הענט‬,‫פֿון אױסגעשטרעקטע גרינע‬
.‫ דערנער־װענט‬,‫צװײגן‬
ַ ‫אױסגעפֿלאכטענע פֿון‬
,‫נאכן רעגן‬
ָ ‫דא ַאזױ פֿיל‬
ָ ‫מאלינעס איז‬
ַ ‫נאר‬
,‫נאך װײך און מילד ַאנטקעגן‬
ָ ‫שײנט די זון מיר ַאלץ‬
ַ ‫עס‬
ַ ‫אײל זיך ניט גײן צום‬
ַ ‫נאר איך‬
ָ ,‫װארט שױן פֿרישע מילך‬
ַ ‫עס‬
.‫מײן ָארעם‬
ַ ‫צװײגעלעך‬
ַ ‫און שטעכעדיק זיך ברעכט די‬
,‫מא ַזאיִ ק פֿון פֿעלדער‬
ָ ‫ רױטע‬,‫געלע‬
,‫ראמען פֿון װעלדער‬
ַ ‫געצױמט אין‬
,‫איינזאמער בױם‬
‫דארטן ַאן‬
ָ ‫דא און‬
,‫די בערג זעט מען קױם־קױם‬
,‫געזױמט װי פֿון בײמער ַא װעלט‬
ַ ‫האט ַא נעפּל‬
ָ ‫די בערג‬
Today in the first light hour after the rain,
the sun shines calmly, softly on me.
The fields in the valleys of Sullivan County
stretch far from the narrow path.
Somewhere out there, trees turn blue
on the mountains. Raspberries surround
the fields, but it’s often not easy
to eat enough of them: you’ll suddenly lose yourself
in a labyrinth of outstretched green stabbing arms,
a braided, thorny wall of branches.
Yet after the rain there are tons of raspberries.
The sun shines calmly, softly on me.
Fresh milk awaits, but I don’t hurry to the farm.
My arm twists on the thorns.
Yellow and red mosaic of fields,
each square of color bordered by trees—
here and there, a tree separate
from the rest. You can barely see
the mountains. A world hemmed in
by trees, the mountain obscured by fog.
,‫קײן בערג — ַאזױ איז בעסער‬
,‫ גרעסער‬,‫װײטער‬
ַ ‫װײט װערט‬
ַ ‫די‬
ַ ‫אין די װײכע‬
.‫מײן זעל‬
ַ ‫בלאנדזשעט אום‬
ָ ‫לײכט‬
ַ ‫אין די װײכע‬
.‫װערט זי װײך און העל‬
.‫גאנצע װעלט‬
ַ ‫אין ַא װײכער גרױקײט שװימט די‬
...‫קײן װעלט — ַאזױ איז בעסער‬
.‫ גרעסער‬,‫מײן אױג װערט װײכער‬
‫אין דער װײכער גרױקײט‬
.‫ קײן ערד‬,‫ניטא קײן װעלט‬
‫אין דער װײכער גרױקײט‬
.‫שװים איך אומגעשטערט‬
:‫בארג און דערזען‬
ַ ‫איך בין ַארױף אױפֿן‬
ַ ‫ װי גילדענע‬,‫פֿעלדער‬
,‫ װי זעגלען אױף שיפֿן‬,‫און בײמער אױף זײ‬
ַ ‫גרינע זעגלען אױף גילדענע‬
‫ ַא טיפֿן‬,‫ ַא גרינעם‬,‫נאענט אין ַאן ָאפּגרונט‬
ָ ‫און‬
ַ ‫ראזע‬
ָ ‫ װי ַא‬,‫דער װעג‬
,‫ַארום און ַארום גרינע זעגלען פֿון שיפֿן‬
ָ ‫ ָאן ַא‬,‫װאלד‬
ַ ‫װי ַא‬
ָ ‫מײן‬
ַ ‫ װי קלײן איז געװען‬,‫װי נישטיק‬
ָ ‫מײן גרינינקער‬
,‫ װי אױף פֿליגלען פֿון װינט‬,‫האט זיך‬
ָ ‫געטראגן‬
‫דארטן ַא ָיא‬
ָ ‫פֿון‬
;‫מײן קלײנינק קינד‬
ַ ‫דארט גערופֿן‬
ָ ‫האט‬
ָ ‫מיך‬
,‫בארג צוגעשמידט‬
ַ ‫נאר איך בין געװען צום‬
,‫האט גערױשט און געהודיעט דער װינט‬
ָ ‫לאנג‬
ַ ‫און‬
,‫דאס קינד‬
ָ ‫האט געװײנט און גערופֿן‬
ָ ‫לאנג‬
ַ ‫און‬
.‫מײנע טריט‬
ַ ‫האט דערהערט‬
ָ ‫טאל‬
ָ ‫װאנען דער‬
ַ ‫ביז‬
No mountains—this is better.
The horizon gets farther, bigger
in the soft distance.
My soul wanders, aimless,
and in the soft distance, it blurs
and lightens. The whole world
swims in a tender gray.
No world—this is better.
My eye gentler, bigger.
In the tender gray,
no world, no earth.
In the tender gray,
I swim undisturbed.
I went up on the mountain and saw
fields like golden rivers
and trees on them like sails on ships:
green sails on golden rivers.
Close, in a deep, green abyss,
the road wound through the endless
seeming forest—a pink serpent
twisting between green sails of ships.
How insignificant, how small
was my valley, my little green valley:
it carried to me, as on wings of wind,
a lamenting sound.
My baby was calling to me.
But I was welded to the mountain,
and for a long time the wind swung around me
and for a long time the baby cried and called out
until the valley heard my steps again.
ַ ‫נאכט‬
ַ ‫בײ‬
ַ ‫ניו־יארק‬
ָ ‫הא‬
ָ ‫די ברעגן פֿון‬
New York at Night by
the Banks of the Hudson
ָ ‫דײנע‬
ַ ‫קאמערן פֿון‬
ַ ‫אין די‬
,‫דאס ליכט‬
ָ — ,‫האניק‬
ָ ‫רינט גילדענער‬
,‫מיליאנען פֿענצטער‬
‫דורך די‬
ָ ‫גיגאנטישע‬
ַ ‫קאמערן פֿון‬
ַ ‫װי דורך די‬
ָ ‫זעט מען דעם גילדענעם‬
.‫דאס ליכט‬
ָ ,‫האניק‬
ָ ‫דעם מענטשנס‬
‫דא זײערע‬
ָ ‫האבן געבױט‬
ָ ‫ריזיקע בינען‬
‫װאלד פֿון‬
ַ ‫ַא‬
ָ ‫און איבערפֿילט זײ מיט‬
.‫דאס ליכט‬
ָ — ,‫האניק‬
ָ ‫מענטשלעכן‬
ַ ‫בײ‬
ַ ‫דסאן‬
ָ ‫הא‬
ָ ‫ איז דער‬,‫ װי פּעך‬,‫שװארץ‬
,‫שטראמט ַאהין‬
ָ ‫און דער‬
‫בײ די ברעגן פֿון‬
ַ ‫און שלינגט דעם פּעך‬
! !!
* * * ,‫בײמער ַאזעלכע מיט גילדענע פֿרוכט‬
,‫װאלד מיט גילדענע פֿרוכט‬
ַ ‫ַא‬
,‫ריזיקע צעדערן‬
ַ ‫האנגען מיט‬
ַ ‫בא‬
Seeping from the cells of your skyscrapers
is golden honey—light
through millions of windows,
as through the cells of gigantic honey-combs,
you can see golden honey,
human honey, light.
Immense bees built their beehives here,
a forest of beehives,
and filled them until they overflowed with honey,
human honey—light.
The Hudson at night is black as pitch,
and the honey flows
and swallows the pitch on the banks of New York.
* * *
These amazing trees with golden fruit,
a forest of golden fruit,
gigantic cedars
hung with lanterns.
Palm Trees
ַ ‫קא‬
ַ ,‫הײזער‬
ַ ‫װײסע‬
ַ ,‫פּאלמען‬
ַ ‫קא‬
ַ ‫נאך‬
ַ ,‫הײזער‬
ַ ‫װײסע‬
ַ ‫נאך‬
ָ ,‫פּאלמען‬
ַ ‫נאך‬
ַ ‫בא‬
ַ ‫דא קען דיך ַאן אומעט‬
ָ ‫אױך‬
Palm trees, white houses, canals,
more palm trees, more white houses, more canals.
Even here sadness can invade you.
,‫װארעמען הױז‬
ַ ‫נאך דעם‬
ָ ,‫נאך דעם שנײ‬
ָ ‫דו בענקסט‬
,‫דײן װינקל אין הױז‬
ַ ‫נאך‬
ָ ,‫קאנטע‬
ַ ‫בא‬
ַ ,‫נאך קרובֿים‬
.‫ װי ער רױשט‬,‫דו לױפֿסט צום ים און הערסט‬
.‫האב איך ליב‬
ָ ‫נאר דעם ים‬
?‫האב איך דעם ים ַאזױ ליב‬
ָ ‫װאס‬
ָ ‫פֿאר‬
ַ ‫און‬
ַ ,‫ װען ער איז װי איך‬,‫ראן טעג‬
ַ ‫פֿא‬
ַ ‫װײל‬
,‫קײקלט זיך שװער און גרױ צו דעם ברעג‬
ַ ‫ער‬
‫ס'װאלט אים דערעסן דער רױשיקער ברעג‬
.‫ ניט קײן װעג‬,‫פֿאר זיך ניט קײן ציל‬
ַ ‫און ער זעט ניט‬
,‫ װען דער ים איז בײז װי ַא הונט‬,‫ראן טעג‬
ַ ‫פֿא‬
ַ ‫נאר‬
‫ װי ַא ריזיקער הונט‬,‫װארפֿט זיך צום ברעג‬
ַ ‫און‬
.‫צארן ַארױס ַאזש פֿון גרונט‬
ָ ‫און הױבט זיך פֿון‬
ַ ‫לאשטשעט זיך צום ברעג װי ַא‬
ַ ‫ װען ער‬,‫ראן טעג‬
ַ ‫פֿא‬
ַ ‫און‬
ַ ‫און ליגט אױסגעשפּרײט װי ַא ריזיקע‬
ַ ‫גאט ַאלײן די ריזיקע‬
ָ ‫ס'האלט‬
1940 ,‫ֿפלָארידע‬
You still long for snow, for a warm house,
for relatives, friends, your own corner of the house.
You run to the sea and listen as it rushes.
But I do love the sea.
And why? Because there are days
when it’s like me, unhappy.
It lumbers and heaves its gray bulk
to the shore, sick of the noisy beach,
not knowing where else to go.
There are days when the sea is vicious as a dog
tossing itself on the sand—a huge dog—
rearing from the ocean floor in wrath.
And there are days when it nestles to the shore
like a cat and it lies spread out like a giant offering
that God alone holds.
Florida, 1940
‫‪In the Muck of Your Suspicion‬‬
‫‪Whatever I say or do you submerge‬‬
‫‪in the muck of your suspicion, you mock‬‬
‫‪with your cold, hard glances.‬‬
‫‪Frogs immediately leap from my mouth,‬‬
‫‪worms slither from my fingers.‬‬
‫‪My eyes, like a witch-monster’s,‬‬
‫‪my hands, like snakes‬‬
‫‪that want to strangle you.‬‬
‫‪Only my feet, ashamed,‬‬
‫‪stand cemented to the floor.‬‬
‫‪They try—but fail—to run from‬‬
‫‪your cold, mocking glances.‬‬
‫פֿא ַ‬
‫דײן ַ‬
‫אין קױט פֿון ַ‬
‫װאס איך ָזאג און טו‪,‬‬
‫פֿא ַ‬
‫דײן ַ‬
‫ַאלץ טובֿלסטו אין קױט פֿון ַ‬
‫קאלטע שװערע בליקן‪.‬‬
‫לאכסט אױס מיט ַ‬
‫און ַ‬
‫מײן מױל‪,‬‬
‫מאל ָאן שפּריגען פֿון ַ‬
‫זשאבעס הײבן מיט ַא ָ‬
‫מײנע פֿינגער;‬
‫ראפּ פֿון ַ‬
‫װערעם גליטשן זיך ַא ָ‬
‫מײנע אױגן‪,‬‬
‫פֿארזעעניש ַא מכשפֿה‪ ,‬װערן ַ‬
‫בײ ַא ַ‬
‫װי ַ‬
‫מײנע הענט‪ ,‬װי ַ‬
‫װאס װילן דיך דערשטיקן‪,‬‬
‫מײנע פֿיס‪ַ ,‬‬
‫נאר ַ‬
‫שטײען צוגעקלעפּט צום דיל‪,‬‬
‫אומזיסט פּרוּװן זײ ַאנטלױפֿן‬
‫אױסלאכנדיקע בליקן‪.‬‬
‫דײנע ַ‬
‫פֿון ַ‬
‫רױטע בלום‬
‫‪Red Flower‬‬
‫‪I tilled my girlish garden,‬‬
‫‪and turned the flowers under:‬‬
‫‪but here and there from the manure‬‬
‫‪a red flower springs up shrieking.‬‬
‫‪I planted potatoes in my garden‬‬
‫‪and weeded out the flowers:‬‬
‫‪but between the vegetables, like a tiny slipper,‬‬
‫‪my red flower brazenly bursts open.‬‬
‫מײן מײדלשן ָ‬
‫צעאקערט ַ‬
‫האב ַ‬
‫איך ָ‬
‫צעמישט מיט ערד די בלומען אומעטום‪,‬‬
‫דא און ָ‬
‫נאר אױפֿן פֿעלדמיסט‪ָ ,‬‬
‫שפּראצט װײנענדיק ַארױס ַא רױטע בלום‪.‬‬
‫קא ָ‬
‫גארטן מיט ַ‬
‫מײן ָ‬
‫פֿארזײט ַ‬
‫האב ַ‬
‫איך ָ‬
‫און אױסגעיעט די בלומען אומעטום‪,‬‬
‫פּא ָ‬
‫נאר פֿון די גרינס‪ ,‬װי ַא קלײנינקער ַ‬
‫מײן רױטע בלום‪.‬‬
‫שפּראצט דרײסט ַארױס ַ‬
‫ַא ליבע־בריװ‬
A Love Letter
For U. N. Gnessin
‫ גנעסינען‬.‫ נ‬.‫א‬
ַ ‫װאלט װעלן צו עמעצן‬
ָ ‫איך‬
.‫ ַא ליבע־בריװ‬,‫ַא ליבע־בריװ‬
“‫ „די ליבע‬,‫פֿלאנצונג‬
ַ ‫װארצלען פֿון‬
ָ ‫די‬
.‫מײנעם טיף‬
ַ ‫הארצן‬
ַ ‫װאקסן אין‬
ַ ‫ַא װילדע און שטעכיקע‬
.‫הארבסטיקן װינט‬
ַ ‫פֿארזײטע פֿון‬
,‫מײן ליבע‬
ַ ,‫פֿלאנצונג‬
ַ ‫ ס'איז ניט קײן‬,‫ַאך‬
.‫נאקעט און בלינד‬
ַ ‫ס'איז ַא נפֿשל‬
The seedling is barbed and wild
and sown with an autumn wind.
No, my love is not a seedling:
it’s a newborn, naked and blind.
ַ ‫מיט בלוט און מיט לעבן ַא‬
‫ װי ס'װײנט און װי‬,‫ס'רײסט זיך‬
ַ ‫רחמנותדיק זוכט מיטן‬
ַ ‫װאס איז פּוסט ָאדער‬
ָ ,‫די ברוסט‬
With blood and with life, the seedling
fights and fusses and cries:
its mouth searches pathetically
for a breast that is distant or dry.
,‫ ליבע‬,‫דאס הונגעריקע נפֿשל‬
‫ ביז ס'װערט‬,‫װארפֿט זיך און װײנט‬
‫פֿארזײט און‬
ַ ‫האט עס‬
ָ ‫װער‬
ַ ‫מײן‬
ַ ‫רײסט מיר‬
ַ ‫נאגט עס און‬
ָ ‫װער‬
Love is a hungry newborn:
it cries itself blue in the face.
Who has sown and birthed it?
Who gnaws and shreds my heart?
ַ ‫װאלט װעלן צו עמעצן‬
ָ ‫איך‬
.‫ ַא ליבע־בריװ‬,‫ַא ליבע־בריװ‬
I would like to write a love letter
to someone, a letter of love:
the seedling called “love” is rooted
deep in my heart.
I would like to write a love letter
to someone, a letter of love.
‫‪My delicate, distant hope can’t‬‬
‫‪form itself in a real word.‬‬
‫‪My hope is a cloud-seed pried‬‬
‫‪from the larger mass that presses‬‬
‫‪on me now. Once, this ominous‬‬
‫‪cloud was also only a light‬‬
‫‪seed, a distant, delicate hope.‬‬
‫װארט פֿון װירקלעכקײט‬
‫אין ַא ָ‬
‫װײטע ָ‬
‫צארטע‪ַ ,‬‬
‫מײן ַ‬
‫פֿארמירן ַ‬
‫קען זיך ניט ָ‬
‫האפֿענונג איז װי ַא װאַָלקנזױם‪,‬‬
‫מײן ָ‬
‫ָאפּגעריסן פֿון דער גרױסער ַ‬
‫װאס דריקט מיך איצט‪.‬‬
‫כמארע אױך געװען‬
‫מאל איז די ַ‬
‫ַא ָ‬
‫נאר ַא ליכטיקער ָ‬
‫צארטע ָ‬
‫װײטע‪ַ ,‬‬
‫ַא ַ‬
‫ָא‪ ,‬אומעט פֿון דער ערד‬
‫‪O, the Despair of the Earth‬‬
‫‪You’re like a flower-pot‬‬
‫‪of hardened clay with a tough‬‬
‫‪glimmer of glaze.‬‬
‫‪A secret hand strewed‬‬
‫‪black, fertile earth and seeds‬‬
‫‪into you. A thin stem cropped up,‬‬
‫‪buds sprouted, and wonderful flowers‬‬
‫‪opened, bloomed even more,‬‬
‫‪then blew away.‬‬
‫‪The thin stem is withered‬‬
‫;‪now that it’s no longer blooming‬‬
‫‪only your glimmer remains‬‬
‫—‪tough and proud‬‬
‫!‪O, clay pot‬‬
‫‪And the black earth no longer clings‬‬
‫‪to your hard I.‬‬
‫‪(O, the despair of the earth‬‬
‫‪and the thin stem‬‬
‫)‪that withers in you.‬‬
‫ביסט װי ַא‬
‫פּגעליאקירטן לײם‬
‫גלאנץ פֿון ָא‬
‫מיט ַא טעמפּן ַ‬
‫נגעשאטן דיך‬
‫האט ָא‬
‫האנט ָ‬
‫ַא געהײמע ַ‬
‫שװארצער‪ ,‬פֿעטער ערד און ַ‬
‫האט זיך ַ‬
‫שלאנקער געװיקס ָ‬
‫ַא ַ‬
‫האבן ַא‬
‫קנאספּן ָ‬
‫האבן זיך געעפֿנט‬
‫און װוּנדערלעכע בלומען ָ‬
‫האבן געבליט‪ָ ,‬אפּגעבליט‪.‬‬
‫זײ ָ‬
‫שלאנקער געװיקס‪,‬‬
‫רדארט שטײט איצט דער ַ‬
‫פֿא ַ‬
‫ניט בליִ ענדיק מער‪,‬‬
‫נאר טעמפּ און‬
‫גלאנץ פֿון דיר‪,‬‬
‫נאך ַאלץ דער ַ‬
‫איז ָ‬
‫ָא‪ ,‬לײמענער ָ‬
‫שװארצע ערד‬
‫און עס קלעפּט זיך ניט מער די‬
‫הארטן איך‬
‫דײן ַ‬
‫צו ַ‬
‫)א‪ ,‬אומעט פֿון דער ערד‬
‫שלאנקן געװיקס‪,‬‬
‫מיט דעם ַ‬
‫דארט אין דיר‪(.‬‬
‫װאס ַ‬
‫די גרענעץ‬
The Border
,‫די גרענעץ צװישן לעבן און טױט איז ַאזױ דין‬
— ‫רנאכטיקן גרין‬
ַ ‫פֿא‬
ַ ‫װי דער אונטערשײד אין‬
‫פֿלאם פֿון הימל‬
ַ ‫בײט זיך אונטערן‬
ַ ‫װאס‬
.‫פֿון טונקל־גרין אין טױטן שימל‬
The border between life and death is so thin—
as thin as the difference between greens
at dusk, which change under the sky’s blaze
from deep viridian to dead mold.
ַ ‫פֿארכּישופֿטן‬
ַ ‫ראנד פֿון‬
ַ ‫איך שטײ אױפֿן‬
ַ ‫דערלאנגען דעם טױט מיט דער‬
‫איך קען‬
,‫דאך לעב איך ַא ַזא פֿולן לעבן‬
ָ ‫און‬
ַ ‫דאס‬
ָ ‫און װי גרינג איך קען‬
I stand on the edge of the charmed earth,
and if I reach out my hand I can touch death.
Of course I live a complete life—
yet how easily I can float it away.
‫עס איז כּישופֿדיק דער רוף פֿון טױט‬
;‫גאלדיק רױט‬
ָ ‫װען דער הימל איז‬
,‫נאך גרין‬
ָ ‫דער ים איז בלױ און דער בױם איז‬
.‫— די גרענעץ צװישן לעבן און טױט איז ַאזױ דין‬
When the sky is golden-red
the call from death can charm you;
the sea is blue and the tree is still green—
the border between life and death is so thin.
‫דײנע אױגן‬
Your Eyes
,‫דײנע אױגן‬
ַ ‫ַא טיף גרינער זומער איז אין‬
ַ ‫װארעם‬
ַ ‫דײן‬
ַ ‫װאס ציט זיך פֿון‬
ָ ,‫ַא זומער‬
ַ ‫געזאנג אױף‬
ַ ‫ַא זומער מיט‬
‫שאטענען זיך‬
ָ ‫װאס‬
ָ ,‫צװײגן‬
A deep-green summer is in your eyes,
a summer that pulses from your warm heart,
a summer with a song in its branches,
branches that shadow darkly.
,‫דײנע אױגן‬
ַ ‫ װוּ עס פֿירן‬,‫איך װיל גײן‬
ַ ‫טאל אין ַא געדיכטן‬
ָ ‫דורך פֿעלד און‬
‫װוּ סטעזשקעס ַזײנען קרום און אױסגעבױגן‬
ַ ‫און שטילע טונקלקײט אין ָארעמס‬
I will go where your eyes lead me,
through fields, valleys, through a dense forest
where paths are crooked and curved
and quiet darkness holds you in its arms.
‫ַאן ָאװנט אין מערץ‬
‫‪An Evening in March‬‬
‫‪You can no longer fathom‬‬
‫‪wonders like a damp March evening‬‬
‫‪when the just-lit lanterns flicker dimly‬‬
‫‪and reflect off the bright asphalt.‬‬
‫‪It’s love you think of, only love,‬‬
‫‪you silly, miserable woman.‬‬
‫‪Lift your unhappy head to see‬‬
‫‪how the El casts its black net‬‬
‫—‪and women clamber up and down‬‬
‫‪their eyes light as spring clouds, their lips‬‬
‫‪and cheeks painted‬‬
‫‪like the last traces of sunset.‬‬
‫—‪O, you alone remain pallid‬‬
‫‪walking like a gray shadow‬‬
‫‪through the striking twilight,‬‬
‫‪still wearing a winter hat and coat,‬‬
‫‪your wide eyes betraying your secret:‬‬
‫‪it’s love you think of, only love,‬‬
‫‪you silly, miserable woman.‬‬
‫פֿארשטײן מער‬
‫דו קענסט שױן ניט ַ‬
‫ַאזעלכע װוּנדערלעכע ַזאכן‪,‬‬
‫אױפֿדערנאכט אין מערץ‪,‬‬
‫װי ַא ַ‬
‫נאך בלײך‬
‫װען עס ציטערן ָ‬
‫די ערשט־געצונדענע ַ‬
‫און שפּיגלען זיך אין פֿרײלעכן ַא ַ‬
‫נאר‪ ,‬פֿון ליבע‪,‬‬
‫טראכסטו ָ‬
‫פֿון ליבע ַ‬
‫נארישע‪ ,‬דו אומגליקלעכע פֿרױ!‬
‫דו ַ‬
‫קאפּ און זע‪,‬‬
‫דײן אומעטיקן ָ‬
‫הױב אױף ַ‬
‫שװארצע נעץ דער „על“‪,‬‬
‫װי ס'װעבט ַזײן‬
‫דארט ַארױף‪ַ ,‬א ָ‬
‫און פֿרױען גײען ָ‬
‫לײכטע‪ ,‬װי פֿרילינג ָ‬
‫מיט אױגן ַ‬
‫נגעפֿארבטע ליפּן‪ַ ,‬‬
‫מיט ָא‬
‫זונפֿא ַ‬
‫װי לעצטע שפּורן פֿון‬
‫נאר גײסט ַארום ַא בלײכע‪,‬‬
‫ַאך‪ ,‬דו ַאלײן ָ‬
‫פֿא ַ‬
‫שאטן אין לוסטיקן ַ‬
‫ַא גרױער ָ‬
‫נאך ַאלץ אין װינטערדיקן הוט און ַ‬
‫און די גרױסע אױגן ָזאגן אױס דעם סוד‪,‬‬
‫נאר‪ ,‬פֿון ליבע‪,‬‬
‫טראכסטו ָ‬
‫ַאז פֿון ליבע ַ‬
‫נארישע‪ ,‬דו אומגליקלעכע פֿרױ!‬
‫דו ַ‬
‫‪To a Young Poet‬‬
‫?‪So what if you analyze things deeply‬‬
‫‪Your heart, your heart sleeps.‬‬
‫‪And if, when he came, you looked‬‬
‫?‪at him clearly, as at a son—so what‬‬
‫‪You must burn in hell‬‬
‫‪three times, like me, in a fire‬‬
‫‪of love burn long and slow.‬‬
‫‪You must be purified in hell‬‬
‫‪three times, like me. You must love‬‬
‫‪without reason or pride; you must‬‬
‫‪love to death. Then, when you‬‬
‫‪acknowledge the death in love,‬‬
‫‪write love poems.‬‬
‫צו ַא יונגער דיכטערין‬
‫רײן אין ַזאכן‪,‬‬
‫דײן בליק דרינגט טיף ַא ַ‬
‫װאס איז דערפֿון‪ַ ,‬אז ַ‬
‫הארץ ָ‬
‫דײן ַ‬
‫הארץ‪ַ ,‬‬
‫דײן ַ‬
‫און‪ַ ,‬אז ער איז געקומען‬
‫קלארע בליקן‬
‫האסט מיט ָ‬
‫און דו ָ‬
‫געטאן אױף אים‪ ,‬װי אױף ַא זון‪,‬‬
‫ַא קוק‬
‫װאס איז דערפֿון?‬
‫מאל‪ ,‬װי איך‪ ,‬ברענען אין גיהנום —‬
‫דרײ ָ‬
‫דארפֿסט ַ‬
‫פֿײער פֿון ליבע‪,‬‬
‫אױף ַא ַ‬
‫נגזאם ברענען‪.‬‬
‫לא ַ‬
‫לאנג‪ַ ,‬‬
‫מאל‪ ,‬װי איך‪,‬‬
‫דרײ ָ‬
‫דארפֿסט ַ‬
‫געלײטערט װערן —‬
‫אין גיהנום‬
‫דארפֿסט ליבן ָאן שׂכל‪ָ ,‬אן‬
‫ליבן ביזן טױט!‬
‫דאן‪ ,‬װען דו װעסט דעם טױט‬
‫אין ליבע דערקענען‪,‬‬
‫שרײב ליבע־לידער!‬
‫‪A Spin of the Wheel‬‬
‫‪I gambled my life's calm‬‬
‫‪for a spin of the wheel,‬‬
‫‪and I don’t regret it.‬‬
‫—‪Does it matter what a flower dies of‬‬
‫‪autumn, a storm wind.‬‬
‫‪And you, my storm wind,‬‬
‫‪are a zealous playboy‬‬
‫‪and even death at your hands is dear.‬‬
‫פֿאר ַא שפּיל‬
‫בא ָ‬
‫האב איך ַ‬
‫פֿאר ַא שפּיל ָ‬
‫מײן לעבן‪,‬‬
‫מײן רו‪ ,‬מיט ַ‬
‫מיט ַ‬
‫פֿארדריסט מיך ניט‪.‬‬
‫און עס ַ‬
‫װאס ַא בלום‬
‫ניט ַאלץ אײנס פֿון ָ‬
‫הארבסט‪ ,‬צי פֿון שטורעם־װינט‬
‫פֿון ַ‬
‫און דו‪ ,‬שטורעמװינט‪,‬‬
‫ביסט ַא הײסער װױלער־יונג‪,‬‬
‫דײנע הענט איז ליב‪.‬‬
‫און ַאפֿילו דער טױט פֿון ַ‬
‫‪O, Secretive Life‬‬
‫‪What reconstructed my limbs to be so ugly‬‬
‫‪and sucks my marrow and sucks my blood‬‬
‫?‪and bores through my breasts‬‬
‫‪Why do I dream so often of this‬‬
‫‪bed, the Inquisition bed,‬‬
‫‪where I lie stretched out in heavy suffering.‬‬
‫‪Slowly, slowly, you grow and grow‬‬
‫‪in me, O, secretive life.‬‬
‫ָא‪ ,‬סודותדיק לעבן!‬
‫מײנע גלידער‬
‫איבערגעאנדערשט ַ‬
‫האט ַאזױ מיאוס‬
‫װאס ָ‬
‫מײן בלוט‪,‬‬
‫מארך‪ ,‬און זױגט ַ‬
‫מײן ַ‬
‫און זױגט ַ‬
‫מײנע בריסט?‬
‫און עגבערט‪ ,‬עגבערט ַ‬
‫װאס חלומט זיך מיר ַאזױ ָאפֿט‪ַ ,‬אזױ ָאפֿט‬
‫דאס אינקוױזיציע־בעט‪,‬‬
‫דאס בעט‪ָ ,‬‬
‫װוּ אױסגעשטרעקט ליג איך אין שװערע ַ‬
‫װאקסטו אין מיר‪,‬‬
‫נגזאם ַ‬
‫לא ַ‬
‫נגזאם‪ַ ,‬‬
‫לא ַ‬
‫װאקסטו אין מיר‪ָ ,‬א‪ ,‬סודותדיק לעבן!‬
‫האט מיר ‬
‫מײן זון‪ ,‬װעלכער ָ‬
‫צו ַ‬
‫געשענקט העל בױע ַ‬
‫‪To My Son, Who Made Me a‬‬
‫‪Present of Light Blue Beads‬‬
‫‪Your beads cool me‬‬
‫—‪and make me feel strangely young‬‬
‫‪would I want‬‬
‫?‪to be young again‬‬
‫‪It’s good to look lovely‬‬
‫;‪for a young man of nineteen‬‬
‫—‪my beads, my smile‬‬
‫‪calm and light blue.‬‬
‫‪ 1931‬‬
‫דײנע ַ‬
‫עס קילן מיך ַ‬
‫מאדנע יונג‪,‬‬
‫און איך פֿיל מיך ָ‬
‫נאך װעלן‬
‫װאלט ָ‬
‫איך װײס ניט‪ ,‬צי איך ָ‬
‫װערן װידער יונג‪.‬‬
‫נאך געפֿעלן‬
‫דאכט‪ַ ,‬אז איך קען ָ‬
‫נאר מיר ַ‬
‫ַא ייִ נגל פֿון ַנײנצן‪ ,‬װי דו‪,‬‬
‫טראג די ַ‬
‫ָאט ַאזױ‪ ,‬װי איך ָ‬
‫מיט ַא שמײכל פֿון העל בלױער רו‪.‬‬
‫װײסן װעגעלע‬
ַ ‫אין איר‬
‫פֿאר מיר‬
ַ ‫לאנג שפּרײט זיך‬
ַ ‫ברײט און‬
,‫ַא זוניקער װעג‬
ַ ‫טרא‬
ָ ‫איך זע קײנעם ניט אױף דעם ליכטיקן‬
ַ ‫ די‬,‫נאר די מענטשן‬
ָ ‫ניט‬
‫ געשרײען‬,‫נאר ַאלע טענער‬
ַ ‫װערן דערטרונקען אין ַא ליכטיקן‬
ַ ‫אייבערפֿלאך פֿון דעם רויִ קן‬
‫און אױף דער‬
‫מײן מײדעלע‬
ַ ‫שװים איך מיט‬
.‫װײסן װעגעלע‬
ַ ‫אין איר‬
In Her White Carriage
A bright path sweeps out
before me, long and wide.
I don’t take in anyone on the sun-lit
sidewalk. People, houses—all of it sunk
in a shining river. Even the sounds,
the shouts: everything.
And on the surface of the serene
river, I swim with my little girl
in her white carriage.
‫שרײב לידער‬
‫איך ַ‬
‫‪I Write Poems‬‬
‫—‪I write poems‬‬
‫?‪who needs them‬‬
‫‪Yet they fall on me‬‬
‫‪like soft snow.‬‬
‫‪Fall on my brow and lips,‬‬
‫—‪precious little snowflakes‬‬
‫‪that’s how you banish‬‬
‫‪harsh, cutting words.‬‬
‫‪Fall onto me, like crumbs‬‬
‫‪to a hungry mouth.‬‬
‫‪Bury my horror‬‬
‫‪in a snowdrift.‬‬
‫‪Fall onto my lips‬‬
‫‪like my sister’s kisses:‬‬
‫‪that’s how you banish‬‬
‫‪harsh, cutting words.‬‬
‫‪I’m okay,‬‬
‫‪my steps are light:‬‬
‫‪I sing and I sing‬‬
‫‪my poems.‬‬
‫שרײב לידער —‬
‫איך ַ‬
‫דארף זײ?‬
‫װער ַ‬
‫פֿאלן זײ‬
‫ָאבער אױף מיר ַ‬
‫װי װײך־װײכער שנײ‪.‬‬
‫מײן שטערן און ליפּן‪,‬‬
‫פֿאלט אױף ַ‬
‫פֿאלט‪ ,‬שנײעלעך ַ‬
‫האט איר ַ‬
‫ָאט ָ‬
‫הארבע און ַ‬
‫װערטער ַ‬
‫פֿאלט אױף מיר‪ ,‬װי ברעקעלעך ברױט‬
‫פֿאר ַא הונגעריק מױל‪.‬‬
‫מײן גרױל ַ‬
‫אין שנײיִ קן קנױל‪.‬‬
‫מײנע ליפּן‪,‬‬
‫פֿאלט אױף ַ‬
‫מײן שװעסטערס קושן‪,‬‬
‫װי ַ‬
‫האט איר ַ‬
‫ָאט ָ‬
‫מײנע חושים‪.‬‬
‫שארפֿקײט פֿון ַ‬
‫די ַ‬
‫מיר איז גרינג‪ ,‬מיר איז גרינג‪,‬‬
‫מײנע גלידער‪,‬‬
‫גרינג ַזײנען ַ‬
‫איך זינג און איך זינג‬
‫מײנע לידער‪.‬‬
‫‪I Absorbed‬‬
‫‪I absorbed the sky,‬‬
‫‪the woods of my old home.‬‬
‫‪I bathed in drifts of snow‬‬
‫‪in the fields of that home.‬‬
‫‪By the foot of the old ranch,‬‬
‫‪I came under the moon’s spell.‬‬
‫‪On our wide river, my oars‬‬
‫‪stole gold from the moon.‬‬
‫‪By the old castle,‬‬
‫‪my young lust quietly sated itself.‬‬
‫‪And because of all this‬‬
‫‪I am able to write down‬‬
‫‪a few words of love for you.‬‬
‫נגעזאפּט אין זיך‬
‫האב ַ‬
‫איך ָ‬
‫נגעזאפּט אין זיך‬
‫אײ ַ‬
‫האב ַ‬
‫איך ָ‬
‫מײן ַאלטער הײם‪,‬‬
‫דעם הימל‪ ,‬די װעלדער פֿון ַ‬
‫געבאדן אין הורבעס שנײ‬
‫האב זיך‬
‫איך ָ‬
‫מײן ַאלטער הײם‪.‬‬
‫אױף די פֿעלדער פֿון ַ‬
‫בײ די פֿיס פֿון דער ַאלטער ַ‬
‫האט מיך געכּישופֿט די לבֿנה‪,‬‬
‫אױף אונדזער ברײטן ַ‬
‫בײ דער לבֿנה‪.‬‬
‫גאלד ַ‬
‫װיאסלעס געגנבֿעט ָ‬
‫מײנע ָ‬
‫האבן ַ‬
‫האט זיך שטיל געזעטיקט‬
‫שלאס ָ‬
‫בײם ַאלטן ָ‬
‫מײן יונגע‬
‫און ַאלץ צוליב דעם‬
‫איך ָזאל קענען ָא ַ‬
‫פּאר װערטער פֿון ליבע צו דיר‪.‬‬
‫ַא ָ‬
‫מײן שװעסטער‬
ַ ‫צו‬
To My Sister
,‫לײכטן שנײ‬
ַ ‫װי מיט‬
ָ ‫בא‬
ַ ‫האסטו מיך מיט קושן‬
‫דאך ַאזױ‬
ָ ‫איך בין‬
‫אין דיר ניט‬
‫האט מיך פֿון דיר ַא‬
ָ ‫באן‬
ַ ‫די‬
— ,‫פֿארשטעלט‬
ַ ‫האט דיך‬
ָ ‫קעאן‬
ַ ‫דער ָא‬
‫געדאנקען דיך‬
ַ ‫װי אױף רעלסן װילן‬
.‫גארער װעלט‬
ָ ‫זוכן דיך איבער דער‬
You blanketed me with kisses
like light snow.
I am so
unlike you.
The train carried me away from you;
the ocean hid you. My thoughts try
to catch up with you as if racing down the tracks.
They look for you all over the world.
‫‪A Fear Growing in My Heart‬‬
‫‪A fear was growing‬‬
‫‪in my heart: I smelled‬‬
‫‪the putrid odor of my grave‬‬
‫‪around me. The new, silken‬‬
‫‪drapes on the door silently regretted‬‬
‫‪my coming death: Soon‬‬
‫‪we will remain without you.‬‬
‫‪How stupid that I prepare‬‬
‫‪for death with silk.‬‬
‫‪With strange sadness I thought‬‬
‫‪that I would not have any silk curtains‬‬
‫‪or even any underwear of silk‬‬
‫‪in my earthy alcove.‬‬
‫‪Suddenly I said to myself:‬‬
‫‪your limbs are like limbs carved‬‬
‫‪from ivory. My terror‬‬
‫‪dispersed like smoke.‬‬
‫‪I was sheltered from death.‬‬
‫מײן ַ‬
‫געװאקסן אין ַ‬
‫ַא מורא איז‬
‫מײן ַ‬
‫געװאקסן אין ַ‬
‫ַא מורא איז‬
‫האב געשפּירט דעם פֿױלן ריח‬
‫איך ָ‬
‫מײן קבֿר ַארום זיך‪.‬‬
‫פֿון ַ‬
‫גארדינען אױפֿן טיר‬
‫און די ַנײע ַזײדענע ַ‬
‫נאענטן טױט ַ‬
‫מײן ָ‬
‫האבן שטיל ַ‬
‫באלד ָאן דיר‪,‬‬
‫בלײבן ַ‬
‫„מיר װעלן ַ‬
‫באלד ָאן דיר“‪.‬‬
‫בלײבן ַ‬
‫מיר װעלן ַ‬
‫פֿארן טױט‬
‫האב זיך איצטער‪ַ ,‬‬
‫װאס איך ָ‬
‫נאריש ָ‬
‫װי ַ‬
‫מיט ַזאכן ַזײדענע ַ‬
‫האב איך‬
‫מאדנע טרױעריק ָ‬
‫און ָ‬
‫מײן ערדישן ַא ָ‬
‫ַאז אין ַ‬
‫האבן קײן ַזײדענע ַ‬
‫װעל איך ניט ָ‬
‫ַאפֿילו ניט קײן אונטערװעש פֿון ַזײד‪— .‬‬
‫האב איך צו זיך ָ‬
‫נאר פּלוצלינג ָ‬
‫העלפֿאנדביין געשניצט‪.‬‬
‫דײנע גלידער ַזײנען‪ ,‬װי פֿון‬
‫מײן שרעק צעגייט‪:‬‬
‫ווי ַא רויך ַ‬
‫איך בין פֿון טױט ַ‬
Translators’ Note
he three of us, Faith Jones, Jennifer Kronovet, and Samuel
Solomon, came together in 2000, when we were studying Yiddish
in an intensive summer program. We were drawn to Yiddish in the
hope that it might open up new ways for us to speak with the past and also
enlarge our sense of how the past informs the ways we speak now. And then
there are the intriguing riddles of Yiddish itself that drew us in. It’s a language
that feels familiar, even as it is spoken less and less; a language marked by
religion, yet of secular life; a language written in the Hebrew alphabet that
draws its vocabulary predominately from Middle High German; a language
associated with humor yet shaded by the dark of its history.
That summer, we stumbled across Celia Dropkin’s poetry. Her work
was so unlike anything we thought to expect. We were immediately drawn
into her alarming imagery, her unflinching voice, the uncompromising
way she takes on what is most dire and essential to her work: love and sex,
the comforts and shackles of motherhood, the pull toward and away from
death. Dropkin’s poems take the tropes of love and longing far beyond the
demands of taste, tact, and decorum to break into a new way to speak, and
then they leave us there, stripped of our scaffolding, alive in a new wrecked
and open seeing.
Dropkin’s own life seemed nearly impossible. She was born Zipporah
Levin in Belarus in 1887, and even though her family struggled to survive
after her father’s death, they managed to put her through school, recognizing
her academic gifts. When she was 22, she married the revolutionary Shmaye
Dropkin, an organizer for the Jewish Labor Bund. When Shmaye’s political
activities were exposed—and he was tortured by the Tsarist police for these
activities—the couple decided to move to New York. There, inspired by
the foment of Yiddish culture she found, Dropkin shifted from writing in
Russian to writing in Yiddish, which was also native to her. She became a
part of the thriving Yiddish literary scene, publishing widely in Yiddish
newspapers and literary journals. Yet, she was publicly criticized by her
male contemporaries for the perceived extremity of her work. All this
time, Dropkin raised five children; a sixth died in infancy. She occasionally
wrote stories and novellas in serialization for money, especially during the
Depression when her family needed the income. Although the bulk of her
oeuvre dates from the 1920s and 30s, Dropkin never stopped writing poems.
She wrote almost until her death in 1956.
After that summer of excited discovery, we set out to translate Dropkin’s
poems. Over the next five years we met regularly. Each of us would make
“literal” translations of a handful of poems, and together we double-checked
the mess of tenses, the nuances of specific words, the sense of the sentences,
and made notes as to how the poems were enacting their meaning in
Yiddish, the subtext of the poems, the powers of the original. We were
always surrounded by dictionaries—from Yiddish, of course, but also from
Russian, German, Hebrew, Polish, and even French. With these we sussed
out the meanings of unknown terms, as Yiddish is a language in the habit of
drawing in words from the languages around it, and Dropkin herself often
borrowed a word from one of the many languages she knew when it pleased
her. The conceptual challenge of translating Dropkin—which accompanied
many nitty gritty ones—was to bridge the differences between Yiddish and
English in order to make her work feel, as it had when she wrote it, radical
and at the same time spoken as if by a dear friend.
After we translated almost 150 Dropkin poems, we set the work aside to
sit with this challenge. We continued to study Yiddish, but also spent time
reading modern and contemporary poetry from around the world. Dropkin
kept returning to our thoughts. We missed her, and also felt her presence
in the strangest of places: from Anne Sexton’s “In Praise of My Uterus” to
Walt Whitman’s “As If a Phantom Caress’d Me”; in the work of Paul Verlaine
and Carl Phillips; in Catherine Wager and Federico Garcia Lorca; in Anna
Akhmatova and Jean Valentine.
Then, in 2011, we returned to the poems. No longer enmeshed in the
logistics of translating, we read them again as if for the first time. We
approached difficulties from new angles. We found ways to make sonically
lurid what had been so in the originals, without the actual sounds of the
originals buzzing in our ears. We used what aligns English and Yiddish: their
diasporic diction, their ability to jump from high to low, from familiar to
foreign, from “latent” to “lust” in a line. We tried to draw on our readings
of American love poetry so that Dropkin could adulterate it as she had
the love poetry of her time. We homed in on the speed of her thoughts
by translating syntax in addition to words—the suspenseful syntax of
Dropkin’s Yiddish sometimes became the suspense of the m-dash in English
or a fraught line break. The extended colloquial jumpiness of her long lines
sometimes became the jumpy speed of a short line in English. We stuck close
to Dropkin but nothing about that sticking was static—she pulled us deeper
into her work and we pulled her into an English in which she could speak to
In “A Fear Growing in My Heart,” the final poem of this collection, the
speaker is fearfully close to dying. Even the silk drapes taunt: “Soon/we will
remain without you.” Yet, in the throes of this sad fear, the poem swerves:
your limbs are like limbs carved
from ivory. My terror
dispersed like smoke.
I was sheltered from death.
Here, a simile, a play of language in the mind wards off death. Such is the
power of Dropkin’s poems. She shows how new, unkempt, rigorously alive
seeing can be transformative. She reaches out in her thinking—out of her
time, her body, her language—so we reach out in English to Dropkin’s work,
with love and affection and longing.
Suddenly I said to myself:
Biographical Notes
Faith Jones is a librarian in Vancouver, Canada. She served as Yiddish editor
of Bridges: A Jewish Feminist Journal and is currently researching Yiddish
print culture in Winnipeg. Her essays on Yiddish culture have appeared in a
variety of scholarly journals and books.
Jennifer Kronovet is the author of the poetry collection Awayward, and
a Founding Editor of Circumference, the journal of poetry in translation.
She has taught at Beijing Normal University, Columbia University, and
Washington University in St. Louis.
Samuel Solomon is Lecturer in English and Creative and Critical Writing
at the University of Sussex. He previously taught at Occidental College and
University of Southern California, where he received a PhD in Comparative
Literature. His poems and essays have appeared in a range of US and UK